به پرتال ثبت شرکت ارشیا خوش آمدید امروز : سه شنبه ، 30 مرداد 1397

استاندارد حسابرسی ۲۶۰ اطلاع‌رسانی به ارکان راهبری

 

 

 


 استاندارد حسابرسی ۲۶۰

اطلاع‌رسانی به ارکان راهبری

  ثبت شرکت-ثبت تعاونی-کد اقتصادی-دفاتر

 

 

کلیات

دامنه کاربرد

۱ -در این استاندارد، مسئولیت اطلاع‌رسانی حسابرس به ارکان راهبری در حسابرسی صورتهای مالی مطرح می شود. اگر چه الزامات این استاندارد برای کلیه واحدهای تجاری صرفنظر از ساختار راهبری یا اندازه آنها کاربرد دارد، اما در مواردی که همه اعضای ارکان راهبری در واحد تجاری مسئولیت اجرایی داشته باشند، و همچنین در مورد شرکتهای پذیرفته شده در بورس، بکارگیری آن با ملاحظات خاصی همراه است. این استاندارد الزاماتی را در مورد اطلاع‌رسانی حسابرس به مدیران اجرایی یا مالکان واحد تجاری تعیین نمی‌کند مگر اینکه آنها در راهبری واحد تجاری نیز نقش داشته باشند.

۲-این استاندارد برای حسابرسی صورتهای مالی تدوین شده است، اما در صورت اعمال تعدیلات لازم متناسب با شرایط موجود، می‌تواند در حسابرسی سایر اطلاعات مالی تاریخی در مواردی که ارکان راهبری، مسئولیت نظارت بر تهیه سایر اطلاعات مالی تاریخی را دارند، کاربرد داشته باشد.

۳-این استاندارد با تأکید بر اهمیت اطلاع‌رسانی دو سویه اثربخش در حسابرسی صورتهای مالی، چارچوب کلی را در مورد اطلاع‌رسانی حسابرس به ارکان راهبری فراهم می‌آورد، و برخی موضوعات خاصی را که باید به آنها گزارش شود، مشخص می‌کند. موضوعات دیگری که باید اطلاع‌رسانی شود و مکمل الزامات این استاندارد می‌باشد، در سایر استانداردهای حسابرسی مشخص شده است (به پیوست ۱ مراجعه شود). علاوه بر این، استاندارد ۲۶۵ (۱) الزامات خاصی را در مورد اطلاع‌رسانی ضعفهای با اهمیت کنترلهای داخلی به ارکان راهبری تعیین کرده است. موضوعات دیگری که در این استاندارد یا سایر استانداردهای حسابرسی الزامی نشده‌ است، ممکن است به واسطه وجود قوانین و مقررات، توافق با واحد تجاری، یا دیگر الزامات حاکم بر حسابرسی الزامی شده باشد. این استاندارد مانع اطلاع‌رسانی حسابرس به ارکان راهبری درخصوص موضوعات مذکور نیست. (رک: بندهای ت-۲۴ تا ت-۲۷)

نقش اطلاع‌رسانی

۴-این استاندارد اساساً بر اطلاع‌رسانی حسابرس به ارکان راهبری تمرکز دارد. با این وجود، اطلاع‌رسانی دو سویه اثربخش در موارد زیر حائز اهمیت است:

الف-کمک به حسابرس و ارکان راهبری برای شناخت موضوعات مربوط به حسابرسی و ایجاد یک رابطه کاری سازنده. در برقراری این رابطه، استقلال و بی‌طرفی حسابرس باید حفظ شود.

ب-کمک به حسابرس برای کسب اطلاعات مربوط به حسابرسی از ارکان راهبری. برای مثال، ممکن است ارکان راهبری به حسابرس در شناخت واحد تجاری و محیط آن، تشخیص منابع مناسب برای کسب شواهد حسابرسی، و ارائه اطلاعات درباره معاملات یا رویدادهای خاص کمک کند، و

پ-کمک به ارکان راهبری برای انجام مسئولیتهای خود در خصوص نظارت بر فرایندگزارشگری مالی، و در نتیجه کاهش خطرهای تحریف با اهمیت صورتهای مالی.

۵-اگرچه حسابرس مسئول اطلاع‌رسانی موضوعاتی است که در این استاندارد الزامی شده است، اما مدیران اجرایی نیز مسئول اطلاع‌رسانی موضوعات مرتبط با راهبری واحد تجاری به ارکان راهبری هستند. اطلاع‌رسانی حسابرس، از مدیران اجرایی سلب مسئولیت نمی‌کند. به همین ترتیب، اطلاع‌رسانی مدیران اجرایی به ارکان راهبری در مورد موضوعاتی که حسابرس ملزم به اطلاع‌رسانی آنهاست، از مسئولیت حسابرس برای اطلاع‌رسانی آنها نمی‌کاهد. با این حال، اطلاع‌رسانی این موضوعات توسط مدیران اجرایی ممکن است بر شکل و زمانبندی اطلاع‌رسانی حسابرس به ارکان راهبری، مؤثر باشد.

جهت کسب اطلاعات بیشتر با ثبت شرکت ارشیا تماس حاصل فرمایید

دفاتر پستی منتخب

استاندارد حسابرسی ۲۶۵ اطلاع‌رسانی ضعفهای کنترلهای داخلی به ارکان راهبری و مدیران اجرایی




 

 

استاندارد حسابرسی ۲۶۵

اطلاع‌رسانی ضعفهای کنترلهای داخلی به ارکان راهبری و مدیران اجرایی


 

کلیات

دامنه کاربرد

۱- این استاندارد، به مسئولیت حسابرس در زمینه اطلاع‌رسانی ضعفهای کنترلهای داخلی(۱)مشخص شده در حسابرسی صورتهای مالی، به ارکان راهبری و مدیران اجرایی (حسب مورد) می‌پردازد. این استاندارد در رابطه با مسئولیتهای حسابرس برای کسب شناخت از کنترلهای داخلی و طراحی و اجرای آزمون کنترلها، نسبت به آنچه که در استانداردهای ۳۱۵ و ۳۳۰(۲) مطرح شده است، الزامات بیشتری را مقرر نمی‌کند. در استاندارد ۲۶۰(۳)الزامات بیشتر و رهنمودهایی در خصوص مسئولیت حسابرس برای اطلاع‌رسانی به ارکان راهبری ارائه شده است.

۲- حسابرس هنگام تشخیص و ارزیابی خطرهای تحریف بااهمیت باید از کنترلهای داخلی مرتبط با حسابرسی صورتهای مالی شناخت کسب کند(۴). در انجام این ارزیابیها، حسابرس کنترلهای داخلی را به منظور طراحی روشهای حسابرسی مناسب شرایط موجود و نه قصد اظهارنظر نسبت به اثربخشی کنترلهای داخلی ارزیابی می‌کند. حسابرس ممکن است ضعفهای کنترلهای داخلی را نه تنها در جریان فرایند ارزیابی خطر، بلکه در هر مرحله دیگری از حسابرسی نیز تشخیص دهد. در این استاندارد آن دسته از ضعفهای مشخص شده توسط حسابرس که لازم است به ارکان راهبری و مدیران اجرایی اطلاع‌رسانی شود، تصریح شده است.

۳- این استاندارد مانع از آن نیست که حسابرس، سایر موضوعات مربوط به کنترلهای داخلی را که در جریان حسابرسی توسط وی مشخص شده است، به اطلاع ارکان راهبری و مدیران اجرایی برساند.

تاریخ اجرا

۴- این استاندارد برای حسابرسی صورتهای مالی که دوره مالی آنها از اول فروردین … و پس از آن شروع می‌شود، لازم‌الاجراست.

 

هدف

۵- هدف حسابرس، اطلاع‌رسانی ضعفهای کنترلهای داخلی مشخص شده در جریان حسابرسی به ارکان راهبری و مدیران اجرایی (حسب مورد) است، که به نظر حسابرس، برای آنها دارای اهمیت کافی است.

 

تعاریف

۶- در این استاندارد، اصطلاحات زیر با معانی مشخص شده برای آنها بکار رفته است:

الف-ضعف کنترلهای داخلی- ضعف کنترلهای داخلی در مواردی وجود دارد که:

الف-۱-کنترلهای داخلی به شیوه‌ای طراحی، پیاده‌سازی یا اجرا شده باشند که قادر به پیشگیری، یا کشف و اصلاح به موقع تحریفهای بااهمیت در صورتهای مالی نباشند، یا

الف-۲-کنترلهای داخلی لازم برای پیشگیری، یا کشف و اصلاح به موقع تحریفهای بااهمیت در صورتهای مالی وجود نداشته باشد.

ب-ضعف بااهمیت کنترلهای داخلی- یک ضعف یا ترکیبی از ضعفهای کنترلهای داخلی که به نظر حسابرس برای ارکان راهبری دارای اهمیت کافی باشد.

 

الزامات

۷- حسابرس باید بر مبنای کار حسابرسی انجام شده، تعیین کند که آیا ضعف یا ضعفهایی در کنترلهای داخلی مشخص شده است یا خیر (رک: بندهای ت-۱ تا ت-۴).

۸- اگر حسابرس یک یا چند ضعف را در کنترلهای داخلی مشخص کرده باشد، وی باید بر مبنای کار حسابرسی انجام شده تعیین کند که آیا این ضعفها به تنهایی یا در مجموع، بااهمیت محسوب می‌شوند یا خیر (رک: بندهای ت-۵ تا ت-۸).

۹- حسابرس باید ضعفهای بااهمیت کنترلهای داخلی مشخص شده در جریان حسابرسی را به‌طور مکتوب و به موقع به اطلاع ارکان راهبری برساند. (رک: بندهای ت-۹ تا ت-۱۵، و ت-۲۳)

۱۰- حسابرس باید موارد زیر را نیز به‌موقع به اطلاع سطح مناسبی از مدیران اجرایی برساند: (رک: بندهای ت-۱۶ و ت-۲۳)

الف-ضعفهای بااهمیت کنترلهای داخلی که حسابرس آنها را به طور مکتوب به ارکان راهبری اطلاع‌رسانی کرده است یا قصد دارد اطلاع‌رسانی کند، مگر اینکه اطلاع‌رسانی مستقیم به مدیران اجرایی در شرایط موجود مناسب نباشد، و (رک: بندهای ت-۱۱ و ت-۱۷)

ب-سایر ضعفهای کنترلهای داخلی مشخص شده در جریان حسابرسی که توسط اشخاص دیگر به مدیران اجرایی اطلاع‌رسانی نشده و به نظر حسابرس برای مدیران اجرایی دارای اهمیت کافی است. (رک: بندهای ت-۱۸ تا ت-۲۲).

۱۱- اطلاع‌رسانی کتبی حسابرس در مورد ضعفهای بااهمیت کنترلهای داخلی باید شامل موارد زیر باشد:

الف-شرحی از ضعفها و تشریح آثار بالقوه آنها، و (رک: بند ت-۲۴)

ب-اطلاعات کافی برای کمک به درک چارچوب اطلاع‌رسانی. به‌ طور مشخص، حسابرس باید موارد زیر را تشریح کند: (رک: بند ت-۲۵)

ب-۱-هدف از حسابرسی، اظهارنظر نسبت به صورتهای مالی بوده است،

ب-۲-حسابرسی شامل بررسی کنترلهای داخلی مرتبط با تهیه صورتهای مالی به منظور طراحی روشهای حسابرسی مناسب شرایط موجود و نه به قصد اظهارنظر نسبت به اثربخشی کنترلهای داخلی است، و

ب-۳-موضوعات اطلاع‌رسانی شده به ضعفهایی محدود می‌شود که حسابرس در جریان حسابرسی آنها را مشخص کرده است و به نظر وی برای ارکان راهبری با اهمیت است.

 

توضیحات کاربردی

تعیین اینکه آیا ضعفهای کنترلهای داخلی مشخص شده‌اند یا خیر (رک: بند ۷)

ت-۱-حسابرس برای تعیین اینکه آیا یک یا چند ضعف در کنترلهای داخلی مشخص شده است یا خیر، ممکن است درمورد یافته‌های خود با سطح مناسبی از مدیران اجرایی مذاکره کند. این مذاکره فرصتی را برای حسابرس فراهم می‌آورد تا به موقع، در مورد وجود ضعفهایی که ممکن است مدیران اجرایی قبلاً از آنها آگاه نشده باشند، به آنها هشدار دهد. سطح مناسب مدیران اجرایی برای مذاکره درخصوص یافته‌های حسابرس، سطحی است که با حوزه کنترلهای داخلی مربوط آشنا باشد و قدرت انجام اقدامات اصلاحی در مورد هر یک از ضعفهای مشخص شده در کنترلهای داخلی را داشته باشد. در برخی شرایط، ممکن است مذاکره مستقیم با مدیران اجرایی درخصوص یافته‌های حسابرس مناسب نباشد، برای مثال، در صورتی که یافته‌ها بیانگر تردید نسبت به صداقت یا شایستگی مدیران اجرایی باشد (به بند
ت-۱۷ مراجعه شود).

ت-۲-حسابرس در مذاکره با مدیران اجرایی درخصوص واقعیتها و شرایط مربوط به یافته‌های خود، ممکن است اطلاعات مربوط دیگری، نظیر موارد زیر، را برای بررسی بیشتر کسب کند:

-شناخت مدیران اجرایی از علل واقعی یا احتمالی ضعفها.

-ضعفهای مورد انتظاری که مدیران اجرایی ممکن است به آنها توجه کرده باشند، برای مثال، تحریفهایی که کنترلهای فناوری اطلاعات از وقوع آنها پیشگیری نکرده است.

-عکس‌العمل اولیه مدیران اجرایی به یافته‌های حسابرس.

 

ملاحظات خاص واحدهای تجاری کوچک

ت-۳-اگرچه مفاهیم زیربنایی فعالیتهای کنترلی در واحدهای تجاری کوچک اساساً مشابه واحدهای تجاری بزرگتر است اما نحوه اجرای آنها با هم متفاوت است. علاوه بر این، با توجه به اینکه در واحدهای تجاری کوچک، برخی از کنترلها توسط مدیران اجرایی اعمال می‌شود، ممکن است انواع خاصی از فعالیتهای کنترلی ضرورت نداشته باشد. برای مثال، اختیار انحصاری مدیران اجرایی برای اعطای اعتبار به مشتریان و تصویب خریدهای عمده، می‌تواند کنترل مؤثری را بر معاملات و مانده حسابهای عمده فراهم ‌آورد، و در نتیجه، نیاز به فعالیتهای کنترلی تفصیلی‌تر را کاهش دهد یا منتفی کند.

ت-۴-علاوه‌بر این، واحدهای تجاری کوچک اغلب دارای کارکنان کمتری هستند، و در نتیجه امکان تفکیک وظایف محدود می‌شود. با این وجود در واحدهای تجاری کوچکی که مالک و مدیر شخص واحدی است، ممکن است مالک – مدیر قادر به اعمال نظارت مؤثرتری نسبت به واحدهای تجاری بزرگ باشد. این اعمال نظارت بیشتر توسط مدیران اجرایی، احتمال زیر پا گذاردن بیشتر کنترلها توسط آنها را به همراه خواهد داشت.

ضعفهای بااهمیت کنترلهای داخلی (رک: بندهای ۶-ب و ۸)

ت-۵-اهمیت یک ضعف یا ترکیبی از ضعفهای کنترلهای داخلی نه تنها به وقوع یک تحریف، بلکه به احتمال وقوع و تبعات بالقوه آن نیز بستگی دارد. بنابراین، ممکن است ضعفهای بااهمیت وجود داشته باشند، حتی اگر حسابرس در جریان حسابرسی تحریفی را مشخص نکرده باشد.

ت-۶-نمونه‌هایی از موضوعاتی که حسابرس ممکن است در تعیین با اهمیت بودن یا نبودن یک ضعف یا ترکیبی از ضعفهای کنترلهای داخلی، در نظر بگیرد، شامل موارد زیر است:

جهت کسب اطلاعات بیشتر با ثبت شرکت ارشیا تماس حاصل نمایید.
دفاتر پستی منتخب

پیش نویس استانداردهای حسابرسی دولتی (استانداردهای گزارشگری در حسابرسیهای عملکرد)

پیش نویس استانداردهای حسابرسی دولتی (استانداردهای گزارشگری در حسابرسیهای عملکرد)


مقدمه

۷-۰۱ این فصل ، استانداردهای گزارشگری را مطرح می کند و رهنمودهایی را برای حسابرسان در گزارشگری نتایج حسابرسیهای عملکرد که طبق استانداردهای حسابرسی دولتی انجام میشود ، فراهم مینماید . استانداردهای گزارشگری در حسابرسیهای عملکرد به شکل ، محتوا ، و نحوه ارائه و توزیع گزارش مربوط میشود .

۷-۰۲ برای اجرای حسابرسیهای عملکرد طبق استانداردهای حسابرسی دولتی ، مفاد فصول ۱ تا ۳ و ۶و ۷ این مجموعه کاربرد دارد . مندرجات فصلهای ۴ و ۵ نیز تا جایی که مغایر با این فصل نباشد ، در مورد حسابرسی عملکرد ، کاربرد دارد .

 .

گزارشگری

۷-۰۳ حسابرسان برای اطلاع رسانی نتایج هر کار تکمیل شده حسابرسی عملکرد باید گزارش حسابرسی تنظیم و صادر نمایند .

۷-۰۴ اگرچه نمیتوان قاعده مشخصی را برای گزارشگری در همه موارد طرح ریزی کرد ، اما حسابرسان باید شکل گزارش حسابرسی را متناسب با کاربرد مورد نظر و به صورت مکتوب یا فرم مناسب دیگری تهیه نمایند . برای مثال ، حسابرسان ممکن است گزارشهای حسابرسی را با استفاده از ابزارهای الکترونیکی ارائه کنند که توسط استفاده کنندگان گزارش و دیوان محاسبات قابل دسترسی است . نیازهای استفاده کنندگان ممکن است بر شکل گزارش حسابرسی موثر باشد . گزارشهای حسابرسی به اشکال گوناگونی نظیر گزارشهای مکتوب ، نامه ها ، اسلایدها و اشکال دیگر قابل ارائه است .

۷-۰۵ مقاصد گزارشهای حسابرسی عبارت است از :

۱- اطلاع رسانی نتایج حسابرسی به ارکان راهبری و مدیران واحد حسابرسی شده و دستگاههای نظارتی ذیربط ؛

۲- کاهش موارد سوءتفاهم درباره نتایج حسابرسی ؛

- ۳قرار دادن نتایج حسابرسی در اختیار عموم مردم ، در موارد مقتضی ( در بند ۴۵-۷ راهنماییهای بیشتری در مورد گزارشهای طبقه بندی شده یا با کاربری محدود و در بند ۴۹-۷ ) راهنماییهای بیشتری در مورد توزیع گزارشهای حسابرسان داخلی ارائه شده است . ؛ و

۴- تسهیل پیگیریهایی که به منظور اطلاع یافتن از انجام اقدام اصلاحی مناسب معمول میگردد .

۷-۰۶ هر گاه کار حسابرسی پیش از تکمیل آن خاتمه داده شود و گزارش حسابرسی منتشر نشود حسابرسان باید از مفاد بند ۵۱-۶ پیروی کنند .

۷-۰۷ اگر حسابرسان پس از انتشار گزارش حسابرسی به این مطلب پی ببرند که شواهد کافی و مناسبی برای پشتیبانی از یافته ها یا نتیجه گیریهای گزارش شده در اختیار ندارند ، باید موضوع را کتباً به ارکان راهبری و مسئولان ذیربط واحد حسابرسی شده و مسئولان ذیربط در سازمانهایی که حسابرسی را الزامی کرده یا انجام آن را خواسته اند ، اطلاع دهند و از آنان بخواهند بر یافته ها و نتیجه گیریهایی که فاقد پشتوانه کافی است ، اتکا نکنند .

 .

محتوایگزارش

۷-۰۸ حسابرسان باید گزارشهای حسابرسی را به گونه ای تهیه کنند که شامل این موارد باشد:

۱- اهداف ، دامنه ، و روش اجرای حسابرسی ؛

۲- نتایج حسابرسی شامل یافته ها ، نتیجه گیریها و توصیه ها ؛

۳- تصریح تبعیت حسابرسان از استانداردهای حسابرسی دولتی ؛

۴- خلاصه ای از دیدگاههای مسئولان واحد حسابرسی شده ؛ و

۵- درصورت اقتضا ، ماهیت هر گونه اطلاعات محرمانه یا حساسی که در گزارش حسابرسی انعکاس نیافته است .

حسابرسان میتوانند عناصر کیفی ، به شرح زیر را در تهیه و نگارش گزارش خود بکار برند:

الف . دقیق بودن

ب . عینی و بیطرفانه بودن

پ . کامل بودن

ت . قانع کننده بودن

ث . روشن بودن

ج . مختصر و مفید بودن

چ . به موقع بودن

در ادامه درباره هر یک از عوامل مذکور توضیحاتی ارائه میشود .

الف . دقیق بودن: گزارش دقیق ، گزارشی است متکی به شواهد کافی و مناسب ، که واقعیتها ، ارقام و یافته های کلیدی آن به شواهد حسابرسی قابل ردیابی است . اگر گزارشها بر پایه واقعیتها تهیه شود ، و تبیین روشنی از روشها و مفروضات آن به گونه ای به عمل آید که استفاده کنندگان گزارش بتوانند در مورد میزان و اهمیت شواهد گزارش شده قضاوت کنند ، دستیابی به ویژگی دقت تسهیل میگردد . افشای محدودیتها و دیگر اطلاعات مورد نیاز نیز به تهیه گزارشهای دقیقتر کمک میکند . افزون بر این ، گزارشهازمانی دقیقتر خواهد شد که یافته ها با نگاهی وسیعتر به موضوع ارائه شود . یکی از راههای کمک به تهیه گزارشهای دقیق ، استقرار سیستمهای کنترل کیفیت است .

ب . عینی و بیطرفانه بودن: بیطرفی به معنای ارائه گزارشی متعادل از لحاظ محتوا و نحوه بیان است .

اعتبار گزارش زمانی که شواهد به گونه ای غیر جانبدارانه و با ساختاری مناسب ارائه میشود ، افزایش چشمگیری مییابد . بیطرفی به معنای ارائه نتایج حسابرسی به صورت غیر مغرضانه و منصفانه است .

استفاده از لحن مناسب در گزارشها ممکن است تصمیم گیرندگان را به اتخاذ اقدامات مناسب در مورد یافته ها و توصیه های حسابرسان ترغیب کند . در مواردی که منابع شواهد و مفروضات استفاده شده در تجزیه و تحلیلها صراحتاً در گزارش تصریح میشود ، عینی بودن گزارش افزایش مییابد . گزارش میتواند ،حسب مورد ، جنبه های مثبت برنامه مورد حسابرسی را مطرح کند . تصریح جنبه های مثبت برنامه میتواند بهبود عملکرد سایردستگاههای اجرایی را که به مطالعه گزارش می پردازند ، در پی داشته باشد . گزارشهای حسابرسی زمانی بیطرفانه تر و عینی تر خواهد بود که حاکی از انجام کار حسابرسی توسط افرادی حرفه ای،بدون جانبداری  مستقل و مطلع باشد .

پ . کامل بودن: کامل بودن به این معنا است که گزارش متکی به شواهد کافی ، مناسب و مورد نیاز برای برآوردن اهداف حسابرسی باشد و درک کافی و صحیح موضوعات گزارش شده را میسر سازد . کامل بودن همچنین ، به این معنا است که گزارش همه شواهد و یافته ها را بدون حذف اطلاعات مهم مربوط به اهداف حسابرسی ، تبیین کرده است . مهیا نمودن امکان درک صحیح مندرجات گزارش توسط استفاده کنندگان به معنای ارائه دورنمایی از گستره و اهمیت یافته های گزارش شده ، از قبیل فراوانی وقوع یک موضوع نسبت به تعداد اقلام جامعه یا معاملات آزمون شده و ارتباط یافته ها با عملیات واحد حسابرسی شده است . کامل بودن به بیان روشن آنچه که انجام شده و آنچه که انجام نشده است و تصریح روشن هرگونه محدودیت اطلاعاتی ناشی از شرایط یا محدودیتهای تحمیلی توسط مدیریت واحد حسابرسی شده در زمینه دسترسی به سوابق و مدارک یا سایر موضوعات نیز اشاره دارد .

ت: قانع کننده بودن: قانع کننده بودن به این معناست که:

• نتایج حسابرسی پاسخگوی اهداف حسابرسی باشد ،

• یافته ها به گونه ای متقاعدکننده ارائه شود ، و

• نتیجه گیریها و توصیه ها به صورت منطقی از واقعیتهای مطرح شده استنباط شده باشد .

اعتبار یافته ها ، منطقی بودن نتیجه گیریها ، و منافع اجرای توصیه ها زمانی قانع کننده تر خواهد بود که متکی به شواهد کافی و مناسب باشد . گزارشهایی که به این شکل ارائه میشود میتواند به متمرکز ساختن توجه اشخاص مسئول به موضوعات مهم ، کمک کند و نیز انگیز های را برای انجام اقدامات اصلاحی مهیا سازد .

ث . روشن بودن: روشن بودن به این معناست که مطالعه و درک گزارش توسط استفاده کنندگانِ مورد نظر به سادگی و آسانی میسر باشد . تهیه گزارش در قالب واژگانی روشن و ساده ، در حدی که موضوع اجازه میدهد ، حسابرسان را در دستیابی به این هدف یاری میرساند . بکارگیری اصطلاحات و جملات روان و قابل درک ، و نه فنی ، به ساده شدن گزارش کمک میکند . تعریف اصطلاحات فنی و واژگان و کلمات اختصاری مورد استفاده نیز سودمند است . حسابرسان میتوانند با تخصیص صفحه ای به خلاصه اهم مطالب ، نظر استفاده کنندگان گزارش را جلب کرده و پیام کلی گزارش را برجسته نمایند . اگر تهیه چنین خلاصه ای مد نظر باشد ، متمرکز نمودن آن بر پاسخ به سوالات مندرج در اهداف حسابرسی ، تلخیص مهمترین یافته های حسابرسی و نتیجه گیریهای اصلی گزارش ، و آماده کردن استفاده کنندگان برای پیش بینی توصیه های عمده سودمند واقع میشود . سازماندهی منطقی مطالب ، و اعمال صحت و دقت در بیان واقعیتها و نتیجه گیریها به شفافیت گزارش و درک آن کمک میکند . کاربرد موثر عناوین و جملات کلیدی در ابتدای هر موضوع ، مطالعه و درک گزارش را تسهیل مینماید . جلوه های بصری (نظیر تصاویر ، نمودارها و نقشه ها) می تواند موضوعات پیچیده را روشن و خلاصه کند .

ج . مختصر و مفید بودن: مختصر و مفید بودن به معنای طولانی نبودن بیش از اندازه گزارش برای انتقال پیام و پشتیبانی از آن است . جزئیات بیش از اندازه میتواند ارزش گزارش را کاهش دهد ، پیام واقعی را تحریف کند ، و حتی استفاده کنندگان را سردرگم و گمراه سازد . اگرچه محتوای گزارش ، تابع قضاوت حرفه ای است ، اما گزارشهایی که بر مبنای واقعیتها و البته به طور خلاصه تهیه شده باشد ، از جهت دستیابی به اهداف مناس بتر است .

چ . به موقع بودن: برای آن که گزارش بیشترین کاربرد را داشته باشد ، تهیه به موقع شواهد مربوط در پاسخ به نیازهای بحق مسئولان واحد حسابرسی شده ، مراجع قانونی ، و سایر استفاده کنندگان ، یکی از اهداف حسابرسی به شمار میرود . به همین ترتیب ، شواهد فراهم شده در گزارش زمانی سودمند خواهد بود که مسائل جاری را مطرح کند . بنابراین ، صدور به موقع گزارش یکی از اهداف گزارشگری حسابرسی محسوب میشود . حسابرسان در خلال حسابرسی میتوانند گزارشهای ضمن کار از موضوعات مهم به مسئولان واحد حسابرسی شده ارائه کنند. این گونه اطلاع رسانیها ، مسئولان واحد حسابرسی شده را از موضوعاتی که مستلزم توجه فوری است ، آگاه میکند و به آنان اجازه میدهد اقدامات اصلاحی را پیش از تکمیل گزارش نهایی انجام دهند .

۷-۰۹ در حسابرسی عملکرد ، حسابرسان در جهت برآوردن اهداف ، درباره صرفه اقتصادی ، کارآیی تحصیل و بکارگیری منابع و اثربخشی عملکرد واحد حسابرس یشده گزارش میدهند . حسابرسیهای عملکرد ماهیتاً طیف وسیعی دارد و بیشتر به قضاوت و تفسیر متکی است . دامنه حسابرسی نیز گزینشی تر است و میتواند در چرخه ای چند ساله انجام شود ، نه یک دوره مالی . معمولاً این حسابرسیها به یک صورت مالی یا غیر مالی خاص مربوط نمیشود . در نتیجه ، گزارشهای حسابرسی عملکرد متنوع است و مباحث و استدلالهای منطقی در آن بیشتردیده میشود .

۷-۱۰ عموماً از حسابرسان انتظار میرود در مورد صرفه اقتصادی ، کارایی و اثربخشی عملکرد واحد حسابرسی شده (هما نگونه که در گزارش نسبت به صورتهای مالی مشاهده میشود) اظهارنظری کلی داشته باشند . اگر شرایط حسابرسی اجازه دهد که نسبت به حوزه خاصی از عملیات واحد حسابرسی شده چنین گزارشی ارائه شود ، حسابرسان باید گزارش حسابرسی را با رعایت استانداردهای گزارشگری حسابرسی دولتی تهیه کنند ، اما بجای استفاده از عباراتی استاندارد ، نتیجه گیری مشخصی در آن ارائه نمایند . در مواردی که کار حسابرسی محدود به این است که آیا کنترلهای کافی و مناسبی درباره صرفه اقتصادی ،کارایی و اثربخشی وجود دارد یا خیر ، حسابرسان میتوانند اظهارنظر کلی تری را ارائه کنند .

۷-۱۱ حسابرسان باید توجه داشته باشند که قضاوتهایشان به اقدامات انجام شده بر پایه تصمیمات مدیریت واحد حسابرسی شده در گذشته مربوط می شود . در نتیجه ، باید در اینگونه قضاوتها دقت لازم مبذول شود، و گزارش حسابرسی باید ماهیت و میزان اطلاعات در دسترس (یا اطلاعاتی که باید در دسترس باشد) را با توجه زمانی که واحد حسابرسی شده اتخاذ تصمیم می نموده است ، نشان دهد . با تبیین شفاف دامنه ، اهداف و یافته های حسابرسی ، گزارش به خوانندگان نشان می دهد که حسابرسی منصفانه ای انجام شده است . منصفانه بودن همچینن دربردارنده آن است که ارائه ضعفها یا یافته های عمده به نحوی باشد که انجام اصلاحات را تشویق کند و سیستمهای اطلاعاتی واحد حسابرسی شده را اعتلا بخشد . بنابراین ،حسابرسان در خصوص واقعیات مطرح شده در گزارش حسابرسی ، عموماً با واحد حسابرسی شده به توافق می رسند تا از این که مندرجات گزارش حسابرسی ، کامل ، دقیق و صحیح ، و به نحو منصفانه ارائه شده است، اطمینان حاصل شود .

۷-۱۲ گزارشهای حسابرسی عملکرد نباید صرفاً بر انتقاد از عملکرد گذشته واحد حسابرسی شده متمرکز باشد ، بلکه باید سازنده و روشنگر باشد ؛ نتیجه گیریها و توصیه های حسابرسان ، بخش مهمی از گزارش حسابرسی است ؛ و در صورت لزوم به عنوان راهنمایی جداگانه ارائه میشود . عموماً این توصیه ها ،به بهبودهای مورد لزوم می پردازد ، نه چگونگی دستیابی به آنها ، هرچند بعضاً شرایطی پدید میآید که توصیه ای خاص را ضرورت می بخشد ، مانند اصلاح نقص در قوانین جهت بهبود عملکرد .

۷-۱۳ در پیگیری توصیه ها ، حسابرسان باید استقلال و بیطرفی خود را حفظ کنند و از این رو ، بر این موضوع متمرکز شوند که ضعفهای گزارش شده به گونه ای مناسب اصلاح شده باشد ، نه آن که توصیه بخصوصی عیناً عمل شده است یا خیر ؛ در واقع محتوای اقدامات اصلاحی مد نظر است نه شکل آن .

۷-۱۴ در اظهارنظر نسبت به صورتهای مالی یا جمله بندی گزارشهای حسابرسی مالی و عملکرد بایداهمیت موضوعات مرتبط با واحد حسابرسی شده یا فعالیت مورد حسابرسی مورد توجه قرار گیرد . درحسابرسی عملکرد ، قضاوت ذهنی تر میباشد . در نتیجه ، ممکن است حسابرسان به این قضاوت برسند که تعیین اهمیت بر حسب ماهیت یا شرایط بروز موضوعی مهمتر از تعیین سطح اهمیت بر حسب ریال است .

 .

اهداف،دامنهوروشاجرایحسابرسی

۷-۱۵ گزارش حسابرسی باید به توصیف اهداف ، دامنه و روش اجرای استفاده شده برای تامین اهداف حسابرسی بپردازد . استفاده کنندگان گزارش به منظور درک هدف حسابرسی ، ماهیت و میزان کار حسابرسی انجام شده ، شرایط موجود و توقعاتی که از محتوای گزارش وجود دارد ، و هر گونه محدودیت مهمی که بر اهداف ، دامنه و روش اجرای حسابرسی اعمال شده است ، نیازمند این اطلاعات هستند .

۷-۱۶ اهداف حسابرسی در حسابرسیهای عملکرد ممکن است بسیار گوناگون باشد . حسابرسان باید اهداف حسابرسی را در گزارش خود به شیوه ای روشن ، بیطرفانه ، و غیر مغرضانه بیان کنند . در گزارش حسابرسی باید مفروضات مربوط ، از جمله علت انتخاب موضوع ، هدف حسابرسی ، و نتیجه آن تبیین شود .

در مواردی که هدف حسابرسی محدود شده است ، ولی استفاده کنندگان اهداف وسیعتری از آن استنباط میکنند ، تصریح این مطلب در گزارش حسابرسی که برخی مطالب در دامنه رسیدگی حسابرسان قرار نداشته است ، میتواند از سوءبرداشتها جلوگیری کند .

۷-۱۷ حسابرسان باید دامنه حسابرسی و هر گونه محدودیت مربوط ، از جمله موضوعاتی که میتواند برای استفاده کنندگان احتمالی مفید باشد را در گزارش خود توصیف کنند ، به گونه ای که استفاده کنندگان بتوانند یافته ها ، نتیجه گیریها و توصیه های مندرج در گزارش را بدون آنکه گمراه شوند ، به گونه ای منطقی درک نمایند . حسابرسان همچنین باید محدودیتهای عمده تحمیل شده بر رویکرد حسابرسی ، به واسطه محدودیتهای اطلاعاتی یا محدودیت در دامنه حسابرسی ، همچون ممانعت از دسترسی به سوابق یا افراد مشخص را گزارش کنند .

۷-۱۸ در توصیف کار انجام شده برای تامین اهداف حسابرسی و پشتیبانی از یافته ها و نتیجه گیریهای گزارش شده ، حسابرسان باید رابطه بین جامعه آماری و نمونة آزمون شده را توضیح دهند ؛ سازمانها،مناطق جغرافیایی ، و دوره تحت پوشش را مشخص نمایند ؛ انواع شواهد و منابع آن را گزارش کنند ؛ و هرگونه محدودیت یا ابهام بااهمیت را بر مبنای ارزیابی کلی خود از کفایت و مناسب بودن شواهد توضیح دهند.

۷-۱۹ در توضیح روش اجرای حسابرسی ، حسابرسان باید این نکته را شرح دهند که کار حسابرسی انجام شده ، چگونه اهداف حسابرسی ، از جمله گردآوری شواهد و تکنیکهای تحلیلی را با جزییات کافی پشتیبانی میکند ، به گونه ای که به استفاده کنندگان آگاه گزارش حسابرسی امکان دهد چگونگی تامین اهداف حسابرسی را درک نمایند . زمانیکه حسابرسان از منابع اطلاعاتی گوناگون و فراوانی استفاده میکنند، ممکن است شرحی از روشهای اجرا شده را به عنوان بخشی از ارزیابی خود از کفایت و مناسب بودن اطلاعات مورد استفاده به عنوان شواهد حسابرسی ، در گزارش درج نمایند . حسابرسان باید مفروضات عمده ای را که در اجرای حسابرسی در نظر گرفته اند ، معرفی کنند ، تکنیکهای مقایسه ای و معیارهای استفاده شده را توضیح دهند ؛ و در مواردی که نمونه گیری ، پشتوانه مهمی برای یافته ها ، نتیجه گیریها و توصیه های حسابرسی است ، طرح نمونه منتخب و دلیل انتخاب آن و نیز قابلیت تعمیم نتایج به کل جامعه را تبیین کنند .

 .

گزارشگرییافتهها

۷-۲۰ حسابرسان در گزارش حسابرسی ، باید شواهد کافی و مناسبی را که برای پشتیبانی از یافته ها و نتیجه گیریهای مرتبط با اهداف حسابرسی استفاده شده است ، بیان کنند . اگر یافته ها همان گونه که در بندهای ۷۶-۶ تا ۸۰-۶ مطرح شده است ، بخوبی تبیین شود ، آنگاه مدیران واحد حسابرسی

دستگاههای نظارتی بهتر میتوانند ضرورت انجام اقدام اصلاحی را درک نمایند . اگر حسابرسان به قدر کافی بتوانند اجزای یک یافته را تبیین کنند، آنگاه میتوانند توصیه هایی را برای انجام اقدامات اصلاحی مناسب ارائه دهند ، البته به این شرط که مطالب مذکور در چارچوب اهداف حسابرسی با اهمیت باشد . با این حال ،میزان تبیین اجزای یک یافته ، به اهداف حسابرسی بستگی دارد . بنابراین ، یک یافته یا مجموعه ای از یافته ها به اندازه ای که اهداف حسابرسی را تامین میکند ، کامل قلمداد میشود.

۷-۲۱ حسابرسان در صورت وجود موارد زیر باید در گزارشهای خود ، محدودیتها و ابهامات مرتبط با قابلیت اتکا یا اعتبار شواهد را توضیح دهند:

۱- شواهد با توجه به اهداف حسابرسی برای یافته ها و نتیجه گیریها بااهمیت باشد ؛ و

۲- به منظور اجتناب از سوء برداشتهای استفاده کنندگان از یافته ها و نتیجه گیریها ، افشای این محدودیتها ضروری باشد .

همانگونه که در فصل ۶ مطرح شد ، اگرچه ممکن است حسابرسان ابهاماتی درباره کفایت و مناسب بودن برخی شواهد داشته باشند ، اما با این وجود ، ممکن است به این نتیجه برسند که در مجموع ، شواهد کافی و مناسبی به عنوان پشتوانه یافته ها و نتیجه گیریها گردآوری شده است . حسابرسان باید محدودیتها یا ابهاماتی را که درمورد شواهد وجود داشته است همراه با یافته ها و نتیجه گیریها توصیف نمایند و افزون براین ، شرحی از این محدودیتها و ابهامات را به عنوان بخشی از اهداف ، دامنه ، و روش اجرای حسابرسی ارائه نمایند . این توضیح به استفاده کنندگان گزارش کمک میکند تا شناخت دقیقتری از میزان مسئولیتی که حسابرسان در قبال اطلاعات برعهده گرفته اند ، کسب نمایند .

۷-۲۲ حسابرسان باید یافته های خود را با توصیف ماهیت و دامنه موضوعات مورد گزارش و میزان کار انجام شده ای که به یافته ها انجامیده است ، عرضه نمایند . برای آنکه مبنایی جهت قضاوت درباره میزان شیوع و پیامدهای این یافته ها به خواننده گزارش داده شود ، حسابرسان در صورت امکان باید یافته های مشخص شده را به جامعه یا تعداد موارد بررسی شده تعمیم دهند و نتایج را برحسب ریال یا سایر مقیاسها کمی سازند . اگر نتایج قابل تعمیم نباشد ، حسابرسان باید نتیجه گیریهای خود را به نحو مناسب محدود سازند .

۷-۲۳ حسابرسان میتوانند گزیده ای از سوابق موضوع را ارائه کنند تا فضای لازم برای انتقال پیام کلی گزارش مهیا شود و به کمک آن خوانندگان گزارش حسابرسی بتوانند یافته ها و اهمیت موضوعات مطرح شده را درک نمایند . بهنگام گزارش نتایج کار ، حسابرسان باید عوامل بااهمیت مرتبط با اهداف کار خود را افشا نمایند ؛ عواملی که اگر افشا نشود ، میتواند استفاده کنندگان آگاه را گمراه کند ، نتایج را به نحو نامناسبی جلوه دهد ، یا سبب کتمان موارد تخلف یا سوء استفاده شود .

۷-۲۴ حسابرسان باید آن دسته از نارساییهای کنترلهای داخلی را که در چارچوب اهداف حسابرسی بااهمیت است ، و نیز کلیه موارد تقلب و اعمال غیر قانونی (غیر از آنهایی که در چارچوب اهداف حسابرسی بی اهمیت و ناچیز است) ، و نیز موارد بااهمیت نقض مفاد قراردادها و سوءاستفاده های بااهمیتی را که رخداده یا رخداد آن محتمل است ، گزارش نمایند .

 .

نارساییهایکنترلهایداخلی

۷-۲۵ حسابرسان باید در گزارش حسابرسی ، موارد زیر را گزارش کنند:

۱- دامنه کار حسابرسی پیرامون کنترلهای داخلی ، و

۲- هرگونه نارسایی درکنترلهای داخلی که در چارچوب اهداف حسابرسی و بر مبنای حسابرسی انجام شده بااهمیت است نمونه هایی از نارسایی در کنترلهای داخلی در بند ۱۸-۵  توصیف شده است هرگاه حسابرسان نارساییهایی را در کنترلهای داخلی کشف کنند که در چارچوب اهداف حسابرسی بااهمیت نیست ، ممکن است این نارساییها را در گزارش حسابرسی یا در نامه ای جداگانه به مدیریت واحد حسابرسی شده ارائه دهند ، مگر آنکه نارساییها با توجه به عواملی کمی و کیفی بی اهمیت باشد . اگر حسابرسان نارساییهای شناسایی شده در کنترلهای داخلی را طی نامه ای جداگانه به مدیریت واحد حسابرسی شده اطلاع رسانی نمایند باید در گزارش حسابرسی خود به این نامه اشاره کنند . حسابرسان برای تعیین ضرورت و چگونگی اطلاع رسانی نارساییهای کم اهمیت در چارچوب اهداف حسابرسی (به مدیریت واحد حسابرسی شده) از قضاوت حرفه ای خود بهره میبرند . حسابرسان باید این قبیل اطلاع رسانی ها را مستند نمایند .

۷-۲۶ حسابرسان در اجرای حسابرسی عملکرد ممکن است به این نتیجه برسند که آن دسته از نارساییهای موجود در کنترلهای داخلی که در چارچوب اهداف حسابرسی بااهمیت است ، به عملکرد نامناسب برنامه یا عملیات حسابرسی شده انجامیده است . در گزارشگری این نوع یافته ها ، نارساییهای کنترلهای داخلی باید به عنوان علت توصیف شود

 .

تقلب،نقضقوانینومقرراتوسوءاستفادهها

۷-۲۷ هرگاه حسابرسان بر پایه شواهد کافی و مناسب کسب شده به این نتیجه برسند که موارد تقلب،نقض قوانین و مقررات یا سوءاستفاده بااهمیتی رخ داده یا رخداد آنها محمتل است باید موضوع را به عنوان یک یافته گزارش کنند.  نمونه های سوءاستفاده در بند ۲۰- ۵ ارائه شده است

۷-۲۸ هرگاه حسابرسان مواردی از نقض قوانین و مقررات یا موارد سوءاستفاده ای را کشف کنند که بااهمیت نیست باید این یافته ها را به صورت کتبی به مسئولان واحد حسابرسی شده اطلاع دهند ، مگر آنکه یافته های مذکور در چارچوب اهداف حسابرسی و با درنظر گرفتن عوامل کیفی و کمی ، کم اهمیت باشد .

حسابرسان در تعیین ضرورت و چگونگی اطلاع رسانی موارد تقلب ، نقض قوانین و مقررات و سوءاستفاده ، به مدیریت واحد حسابرسی شده ، از قضاوت حرفه ای خود بهره میبرند . حسابرسان باید این قبیل اطلاع رسانی ها را مستند نمایند .

۷-۲۹ هرگاه مواردی از تقلب ، نقض قوانین و مقررات و سوءاستفاده رخ داده باشد یا رخداد آن محتمل باشد ، حسابرسان ممکن است با مقامات صلاحیتدار یا مشاوران حقوقی خود درباره ضرورت گزارشگری عمومی چنین اطلاعاتی با توجه به این که اقدامات قانونی یا تحقیقات بعدی را به خطر می اندازد ، مشورت کنند . حسابرسان ممکن است گزارشگری عمومی خود را محدود به اطلاعاتی کنند که بر اقدامات بعدی تاثیر منفی ندارد ، و تنها درباره اطلاعاتی به ارائه گزارش بپردازند که پیش از این به عنوان بخشی از سوابق عمومی بوده است

 نمونه هایی از شرایط نشان دهنده خطر تقلب در بند ۲۳-۵ ارائه شده است.

 .

گزارشگریمستقیمیافته هابهاشخاصخارجازواحدحسابرسیشده

 ۳۰-۷ در دو حالت زیر حسابرسان باید موارد تقلب ، اعمال غیر قانونی ، نقض مفاد قراردادها یا سوءاستفاده های قطعی یا احتمالی را مستقیماً به اشخاص ذیربط خارج از واحد حسابرسی شده گزارش کنند:

الف . هرگاه مدیران واحد حسابرسی شده در انجام الزامات قانونی یا مقرراتی ، مبنی بر گزارش چنین اطلاعاتی به اشخاص برون سازمانی مشخص شده در قوانین و مقررات کوتاهی کنند ، حسابرسان در وهله نخست کوتاهی مدیران در گزارش چنین اطلاعاتی را به ارکان راهبری واحد حسابرسی شده اطلاع میدهند .اگر علیرغم اطلاع رسانی مذکور ، واحد حسابرسی شده از گزارش اطلاعات یاد شده در اولین فرصت ممکن امتناع کند ، آن گاه حسابرسان باید مستقیماً اطلاعات مورد نظر را به مراجع قانونی و ذیربط ، گزارش کنند .

ب . هرگاه مدیران واحد حسابرسی شده از انجام اقدامات به موقع و مناسب در برخورد با موارد تقلب ،اعمال غیر قانونی ، نقض مفاد قراردادها یا سوءاستفاده های قطعی یا احتمالی کوتاهی کنند که

۱-   جزء یافته ها و نتیجه گیریهای مهم است ، و

۲-    در این رابطه وجوهی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم از دولت دریافت شده است . در این شرایط ، حسابرسان ابتدا این موضوع را به ارکان راهبری واحد حسابرسی شده اطلاع میدهند . اگر به رغم اطلاع رسانی مذکور ، واحد حسابرسی شده کماکان از انجام اقدامات به موقع و مناسب در اولین فرصت ممکن امتناع کند ، آنگاه حسابرسان باید مستقیماً قصور واحد حسابرسی شده درانجام اقدامات به موقع و مناسب را به دستگاه دولتی تامین کننده وجوه گزارش نمایند .

۷-۳۱ الزامات گزارشگری بند ۳۰-۷ افزون بر الزامات قانونی دیگری است که برای گزارش مستقیم چنین اطلاعاتی به اشخاص برو نسازمانی دستگاه اجرایی وجود دارد . حسابرسان حتی در صورت اعمال محدودیت در ادامه کار آنان باید این الزامات را رعایت کنند

۷-۳۲ حسابرسان باید شواهد کافی و مناسبی از قبیل دریافت تاییدیه از اشخاص برونسازمانی به منظور اثبات ادعاهای مدیریت واحد حسابرسی شده و تطبیق آن ادعاها با قوانین و مقررات یا قراردادها کسب کنند . اگر انجام این کار برای حسابرسان مقدور نباشد ، باید چنین مواردی را به شرح مندرج در بند ۳۰-۷ مستقیماً به اشخاص ذیربط گزارش دهند .

 .

نتیجه گیریها

۷-۳۳ حسابرسان باید نتیجه گیریهای خود را در صورت امکان بر مبنای اهداف حسابرسی و یافته های آن گزارش کنند . نتیجه گیریهای گزارش ، استنتاجهای منطقی در خصوص برنامه بر مبنای یافته های حسابرسان است ، نه صرفاً خلاصه ای از یافته ها . نقاط قوت نتیجه گیریهای حسابرسان به کفایت و مناسب بودن شواهد پشتیبان یافته ها و صحت منطق بکار رفته در نتیجه گیریها بستگی دارد . نتیجه گیریها ، زمانی استحکام بیشتری دارد که همراه با توصیه های حسابرسان باشد و استفاده کنندگان آگاه را نسبت به ضرورت انجام اقدام لازم متقاعد کند .

 .

توصیه ها

۷-۳۴ حسابرسان باید اقداماتی را توصیه کنند که اشکالات و نارساییهای مشخص شده در جریان حسابرسی را رفع کند و در مواردی که وجود ظرفیت بهبود برنامه ها و عملکرد بر پایه یافته ها و نتیجه گیریهای گزارش شده مسجل گردیده است ، توصیه های خود را در این مورد ارائه نمایند . حسابرسان باید توصیه هایی را ارائه کنند که :

۱- به صورت منطقی از یافته ها و نتیجه گیریهای آنان استنباط میشود ،

۲- مستقیماً در جهت حل و فصل علت یا علل اشکالات و نارساییهای مشخص شده است ، و

۳- به صورت شفاف اقدامات پیشنهادی را تبیین میکند .

۷-۳۵ توصیه های موثر و سازنده ، دولت و ارکان راهبری واحد حسابرسی شده را به ارتقای عملکرد برنامه ها و عملیات تشویق میکند . توصیه ها زمانی موثر و سازنده خواهد بود که خطاب به اشخاصی باشد که از اقتدار کافی برای انجام اقدامات لازم در قبال توصیه های حسابرسان برخوردار باشند و از طرف دیگر ،اقدامات توصیه شده ، مشخص ، عملی ، مقرون به صرفه ، و قابل اندازه گیری باشد .

 .

تصریحرعایتاستانداردهایحسابرسیدولتی

۷-۳۶ هرگاه حسابرسان از الزامات استانداردهای حسابرسی دولتی تبعیت کنند ، باید مطالب زیر را که بیانگر رعایت کامل استانداردهای حسابرسی دولتی است ، در گزارش حسابرسی قید نمایند تا نشان دهند حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی دولتی انجام شده است:

“حسابرسی عملکرد این دیوان طبق استانداردهای حسابرسی دولتی انجام شده است . استانداردهای مزبور ایجاب میکند دیوان ، حسابرسی را به گونه ای برنامه ریزی و اجرا نماید که با توجه به اهداف حسابرسی، شواهد کافی و مناسب به عنوان مبنایی معقول برای یافته ها و نتیجه گیریهای حسابرسی کسب شود . به اعتقاد دیوان ، شواهد کسب شده ، باتوجه به اهداف حسابرسی ، مبنایی معقول برای یافته ها و نتیجه گیریها فراهم می آورد . “

۷-۳۷ زمانی که حسابرسان همه الزامات استانداردهای حسابرسی دولتی را رعایت نکرده اند باید در گزارش حسابرسی خود ، موضوع رعایت استانداردهای حسابرسی را به صورت تعدیل شده تبیین نمایند . در حسابرسیهای عملکرد ، حسابرسان باید به یکی از این دو صورت موضوع را تبیین کنند

۱-   مشابه بند ۷-۳۶ ، به استثنای استانداردهایی که رعایت نشده است ، یا

۲-   اینکه حسابرسان استانداردهای حسابرسی دولتی را رعایت نکرده اند .

استانداردهای مرتبط در این زمینه در بندهای  - ۴۴-۱ و ۴۵-۱ ارائه شده است .

 .

انعکاسدیدگاههایمسئولانذیربط

۷-۳۸ ارائه پیش نویس گزارش همراه با درج یافته های حسابرسی ، جهت بررسی آن توسط مقامات مسئول و دیگر اشخاص ذیربط واحد حسابرسی شده و دریافت نقطه نظرهای آنان ، به حسابرسان کمک میکند تا گزارشی منصفانه ، کامل و واقع بینانه تهیه کنند . درج دیدگاههای مقامات مسئول منجر به گزارشی میشود که نه تنها بیانگر یافته ها ، نتیجه گیریها و توصیه های حسابرسان است ، بلکه دیدگاههای مقامات مسئول واحد حسابرسی شده و اقدامات اصلاحی برنامه ریزی شده آنان را نیز بازتاب میدهد . اگرچه کسب دیدگاهها و نقطه نظرها به صورت کتبی ارجح است ، اما دریافت نقطه نظرها به صورت شفاهی نیز قابل قبول میباشد .

۷-۳۹ هنگامی که حسابرسان دیدگاهها و نقطه نظرهای مقامات مسئول را به صورت کتبی دریافت میکنند باید تصویر یا خلاصه ای از آن را به گزارش حسابرسی پیوست کنند . هرگاه مقامات مسئول نقطه نظرهای خود را صرفاً به صورت شفاهی ارائه کرده باشند ، حسابرسان باید خلاصه ای از نقطه نظرهای شفاهی آنان تهیه و تصویر آن را جهت تایید دقت نقطه نظرهای شفاهی به مقامات مسئول ارائه کنند .

۴۰-۷ حسابرسان باید در گزارش حسابرسی عملکرد ، ارزیابی خود از نقطه نظرهای دریافت شده را به نحو مناسب ارائه کنند . در مواردی که واحد حسابرسی شده ، نقطه نظرهای فنی خود را علاوه بر نقطه نظرهای شفاهی و کتبی ارائه میکند ، حسابرسان ممکن است در گزارش حسابرسی عملکرد این مطلب را که چنین نقطه نظرهایی نیز دریافت شده است ، افشا نمایند .

۷-۴۱ کسب نقطه نظرهای شفاهی ممکن است زمانی مناسب باشد که برای مثال:

• مهلت زمانی مشخصی برای گزارشگری حسابرسی جهت برآوردن خواسته های استفاده کنندگان وجود داشته باشد ؛

• حسابرسان در جریان حسابرسی ، همکاری نزدیکی با مسئولان ذیربط واحد حسابرسی شده و

اشخاصی که از یافته ها و موضوعات مطرح شده در پیش نویس گزارش مطلع هستند ، داشته باشند؛یا

• حسابرسان انتظار نداشته باشند مسئولان ذیربط اختلاف عمده ای با یافته ها ، نتیجه گیریها ، و توصیه ها یا موضوعات مطرح شده در پیش نویس گزارش داشته باشند .

۷-۴۲ زمانی که نقطه نظرهای واحد حسابرسی شده با یافته ها ، نتیجه گیریها و توصیه ها یا موضوعات مندرج در پیش نویس گزارش حسابرسی عملکرد ، مغایر یا در تعارض باشد ، یا در مواردی که اقدامات اصلاحی برنامه ریزی شده به اندازه کافی ، توصیه های حسابرسان را مورد توجه قرار نداده است ، حسابرسان باید اعتبار نقطه نظرهای واحد حسابرسی شده را ارزیابی کنند . اگر حسابرسان با این نقطه نظرها مخالف باشند ، باید در گزارش مذکور ، دلایل مخالفت خود را توضیح دهند . متقابلاً ، حسابرسان در مواردی که این نقطه نظرها را معتبر و متکی به شواهد کافی و مناسب میدانند ، گزارش خود را تعدیل میکنند .

۷-۴۳ اگر مسئولان واحد حسابرسی شده ، نقطه نظرهای خود را در اختیار حسابرسان قرار ندهند یا نتوانند این نقطه نظرها را در مدت زمانی معقول تهیه و ارائه نمایند ، حسابرسان ممکن است گزارش خود را بدون انعکاس نقطه نظرهای مسئولان واحد حسابرسی شده منتشر کنند . در چنین مواردی ، حسابرسان باید در گزارش خود تصریح نمایند که مسئولان واحد حسابرسی شده ، نقطه نظرهای خود را به حسابرسان ارائه نکرده اند .

 .

جهت کسب اطلاعات بیشتر با ثبت شرکت ارشیا تماس حاصل فرمایید
دفاتر پستی منتخب

. استاندارد حسابرسی بخش ۲۰۰ اهداف کلی حسابرس مستقل و انجام حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی ( تجدید نظر شده ۱۳۹۰ ) … . و

.

استاندارد حسابرسی بخش ۲۰۰

اهداف کلی حسابرس مستقل و انجام حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی

( تجدید نظر شده ۱۳۹۰ )

.

و

کلیات

دامنه کاربرد

۱- این استاندارد، مسئولیتهای کلی حسابرس مستقل را در حسابرسی صورتهای مالی طبق استانداردهای حسابرسی، تبیین می‌کند. به خصوص، در این استاندارد اهداف کلی حسابرس مستقل تعیین می‌گردد و ماهیت و دامنه کار حسابرسی طراحی شده برای دستیابی به آن اهداف، توصیف می‌شود. این استاندارد همچنین دامنه کاربرد و ساختار استانداردهای حسابرسی را تشریح می‌کند و مسئولیتهای کلی حسابرس مستقل در تمام حسابرسیها از جمله الزام به رعایت استانداردهای حسابرسی را مشخص می‌کند. از این پس، به جای واژه ”حسابرس مستقل“ از واژه ”حسابرس“ استفاده می‌شود.

.

۲- استانداردهای حسابرسی با پیش‌فرض انجام حسابرسی صورتهای ‌مالی توسط یک حسابرس، تدوین شده است؛ لذا باید هنگام حسابرسی سایر اطلاعات مالی تاریخی، حسب مورد، تعدیل شود. استانداردهای حسابرسی به مسئولیتهایی که ممکن است در قوانین و مقررات برای حسابرسان درنظر گرفته شده باشد، نمی‌پردازد. این‌گونه مسئولیتها ممکن است با مسئولیتهای مشخص شده در استانداردهای حسابرسی متفاوت باشد. در عین حال، با آنکه استانداردهای حسابرسی ممکن است در چنین شرایطی کمک‌کننده باشد، لیکن حسابرس باید از ایفای تعهدات قانونی، مقرراتی و حرفه‌ای خود اطمینان یابد.

.

حسابرسی صورتهای مالی

۳- هدف حسابرس، افزایش میزان اطمینان استفاده‌کنندگان به صورتهای مالی است. این هدف با اظهارنظر حسابرس نسبت به اینکه آیا صورتهای مالی از تمام جنبه‌های با‌اهمیت، طبق چارچوب گزارشگری مالی مربوط تهیه شده است یا خیر، تأمین می‌شود. انجام حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی و رعایت الزامات آیین رفتار حرفه‌ای، مبنای لازم را برای اظهارنظر حسابرس فراهم می‌کند. (رک: بند ت-۱)

.

۴- از آنجا که صورتهای مالی مورد حسابرسی متعلق به واحد تجاری است لذا توسط مدیران اجرایی و با نظارت ارکان راهبری واحد تجاری (نظیر هیئت‌مدیره) تهیه می‌شود. استانداردهای حسابرسی، در این زمینه مسئولیتی برای مدیران اجرایی یا ارکان راهبری تعیین نمی‌کند، ضمن اینکه قوانین و مقرراتی را که ناظر بر مسئولیتهای آنهاست، نادیده نمی‌گیرد. اما حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی مبتنی‌ بر این فرض است که مدیران اجرایی یا ارکان راهبری واحد تجاری مسئولیتهایی را پذیرفته‌اند که ایفای آنها برای انجام حسابرسی، اساسی است. حسابرسی صورتهای مالی، مسئولیتهای مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری را منتفی نمی‌کند. (رک: بندهای ت- ۲ تا ت- ۹)

.

۵- استانداردهای حسابرسی به عنوان مبنایی برای اظهارنظر حسابرس، وی را ملزم می‌کند نسبت ‌به عاری بودن صورتهای مالی، به عنوان یک مجموعه واحد، از تحریف بااهمیت ناشی از تقلب یا اشتباه اطمینان معقول کسب کند. اطمینان معقول، سطح بالایی از اطمینان است. اطمینان معقول زمانی بدست می‌آید که حسابرس برای کاهش خطر حسابرسی به یک سطح پایین قابل قبول، شواهد حسابرسی کافی و مناسب کسب کند (خطر حسابرسی به معنی اظهارنظر نامناسب حسابرس نسبت به صورتهای مالی حاوی تحریف بااهمیت است). با این وجود، اطمینان معقول به منزله اطمینان مطلق نیست، چرا که به‌ دلیل محدودیتهای ذاتی حسابرسی بسیاری از شواهد حسابرسی که حسابرس از آنها برای نتیجه‌گیری و اظهارنظر استفاده می‌کند، قطعی نیست بلکه متقاعدکننده می‌باشد. (رک: بندهای ت-۲۵ تا ت-۴۹)

.

۶- حسابرس از مفهوم اهمیت در برنامه‌ریزی و اجرای عملیات حسابرسی و در ارزیابی اثر تحریفهای شناسایی شده بر حسابرسی و نیز اثر تحریفهای اصلاح نشده (در صورت وجود) بر صورتهای مالی، استفاده می‌کند .به طور کلی، تحریفها، شامل اطلاعات حذف شده یا از قلم افتاده، زمانی بااهمیت تلقی می‌شود که به طور معقول انتظار رود، به تنهایی یا در مجموع‌، بر تصمیمات اقتصادی استفاده‌کنندگان که برمبنای صورتهای مالی اتخاذ می‌شود، اثر گذارد. قضاوت راجع به اهمیت، با توجه به شرایط محیطی صورت می‌گیرد و تحت تأثیر درک حسابرس از نیازهای اطلاعات مالی استفاده‌کنندگان صورتهای مالی و میزان یا ماهیت تحریف یا هر دو قرار می‌گیرد. حسابرس نسبت به صورتهای مالی به عنوان یک مجموعه واحد اظهارنظر می‌کند و بنابراین، در قبال کشف تحریفهایی که به تنهایی یا در مجموع بر صورتهای مالی به عنوان یک مجموعه واحد اثر بااهمیتی نمی‌گذارد، مسئولیتی ندارد.

.

۷- استانداردهای حسابرسی در برگیرنده اهداف، الزامات، نحوه اجرا و سایر توضیحات کاربردی است که برای پشتیبانی حسابرس در کسب اطمینان معقول طراحی شده است. استانداردهای حسابرسی، حسابرس را ملزم به اعمال قضاوت حرفه‌ای و تردید حرفه‌ای در تمام مراحل برنامه‌ریزی و اجرای عملیات حسابرسی می‌کند. حسابرس از جمله ملزم به انجام موارد زیر است:

  • • تشخیص و ارزیابی خطرهای تحریف بااهمیت (ناشی از تقلب یا اشتباه) مبتنی بر شناخت حسابرس از واحد تجاری و محیط آن شامل کنترلهای داخلی.
  • • کسب شواهد حسابرسی کافی و مناسب درباره وجود یا نبود تحریفهای بااهمیت، از طریق طراحی و اجرای روشهای حسابرسی مناسب در برخورد با خطرهای ارزیابی شده.
  • • اظهارنظر نسبت به صورتهای مالی، براساس نتایج بدست آمده از شواهد حسابرسی کسب شده.

.

۸- اظهارنظر حسابرس، به چارچوب گزارشگری مالی و قوانین و مقررات مربوط بستگی دارد. (رک: بند ت-۱۰)

.

۹- حسابرس همچنین ممکن است در رابطه با موضوعاتی که از حسابرسی ناشی می‌شود، مسئولیتهای گزارشگری و اطلاع‌رسانی خاص دیگری در قبال استفاده‌کنندگان، مدیران اجرایی، ارکان راهبری یا اشخاص خارج از واحد تجاری داشته باشد. این مسئولیتها ممکن است در استانداردهای حسابرسی یا قوانین و مقررات مربوط تعیین شده باشد.

.

 تاریخ اجرا

۱۰- این استاندارد برای حسابرسی صورتهای مالی که دوره مالی آنها از …. یا پس از آن شروع می‌شود، لازم‌الاجرا است.

.

اهداف کلی حسابرس

۱۱- اهداف کلی حسابرس در انجام حسابرسی صورتهای مالی عبارت است از:

الف - کسب اطمینان معقول از وجود یا نبود تحریف بااهمیت ناشی از تقلب یا اشتباه در صورتهای مالی به عنوان یک مجموعه واحد، تا بدین وسیله حسابرس بتواند نسبت به اینکه صورتهای مالی از تمام جنبه‌های بااهمیت، طبق چارچوب گزارشگری مالی مربوط تهیه شده است یا خیر، اظهارنظر کند؛ و

ب - گزارشگری نسبت به صورتهای مالی و اطلاع‌رسانی لازم طبق استانداردهای حسابرسی، براساس یافته‌های حسابرسی.

.

۱۲- در تمام مواردی که کسب اطمینان معقول برای حسابرس میسر نیست و ارائه اظهارنظر مشروط در گزارش حسابرس با توجه به شرایط موجود، برای مقاصد گزارشگری به استفاده‌کنندگان صورتهای مالی مورد نظر، کافی نیست، حسابرس باید طبق استانداردهای حسابرسی، عدم اظهارنظر ارائه کند یا در مواردی که منع قانونی یا مقرراتی وجود نداشته باشد، از کار کناره‌گیری کند.

.

تعاریف

۱۳- برای اهداف استانداردهای حسابرسی، اصطلاحات زیر با معانی مشخص شده برای آنها بکار رفته است:

الف - ارکان راهبری - شخص یا اشخاصی که مسئول هدایت راهبردی، پاسخگویی و نظارت‌ بر واحد تجاری شامل نظارت بر فرایند گزارشگری مالی، هستند. در اغلب واحدهای تجاری منظور از این اصطلاح، هیئت‌مدیره است، لیکن بسته به ساختار تشکیلاتی و حقوقی واحد تجاری، ممکن است شامل کمیته حسابرسی، هیئت‌امنا، هیئت‌عامل یا سایر ارکان مشابه باشد.

.

ب - اطلاعات مالی تاریخی- اطلاعاتی که در قالب اصطلاحات مالی درباره یک واحد تجاری ارائه می‌شود و اساساً از سیستم حسابداری آن واحد تجاری درباره رویدادهای اقتصادی دوره‌های زمانی گذشته یا شرایط و اوضاع اقتصادی در مقاطعی از زمان در گذشته بدست می‌آید.

.

پ – اطمینان معقول- یک سطح اطمینان بالا (نه مطلق) در رابطه با حسابرسی صورتهای مالی.

.

ت – تحریف- هرگونه مغایرت بین مبلغ، نحوه طبقه‌بندی، ارائه یا افشای یک قلم گزارش شده در صورتهای مالی و مبلغ، نحوه طبقه‌بندی، ارائه یا افشای آن قلم طبق الزامات چارچوب گزارشگری مالی مربوط. تحریفها می‌تواند ناشی از اشتباه یا تقلب باشد. در مواردی که حسابرس راجع به اینکه آیا صورتهای مالی از تمام جنبه‌های بااهمیت به نحو مطلوب ارائه شده یا خیر، اظهارنظر می‌کند، تحریفها همچنین شامل آن بخش از تعدیلات در مبالغ، نحوه طبقه‌بندی‌، ارائه یا موارد افشا است که به قضاوت حسابرس، اعمال آن برای ارائه مطلوب صورتهای مالی از تمام جنبه‌های بااهمیت ضروری است.

.

ث – تردید حرفه‌ای- نگرشی که متضمن یک ذهن پرسشگر (هشیاری نسبت به شرایطی که می‌تواند نشانه تحریف ناشی از تقلب یا اشتباه باشد) و ارزیابی نقادانه شواهد حسابرسی است.

.

ج – چارچوب گزارشگری مالی مربوط- چارچوب گزارشگری مالی که توسط مدیران اجرایی و در موارد مقتضی، ارکان راهبری واحد تجاری برای تهیه صورتهای مالی انتخاب شده و با توجه به ماهیت واحد تجاری و هدف صورتهای مالی، قابل پذیرش است یا به موجب قانون یا مقررات الزامی شده است.

.

چ – حسابرس- شخص یا اشخاصی که حسابرسی را انجام می‌دهند و معمولاً شامل مدیر مسئول کار یا دیگر اعضای تیم حسابرسی، یا مؤسسه حسابرسی است. در استانداردهای حسابرسی چنانچه انجام الزام یا مسئولیتی توسط مدیر مسئول کار مدنظر باشد، از واژه ”مدیر مسئول کار“ به جای ”حسابرس“ استفاده می‌شود. در بخش دولتی بسته به مورد از معادل واژه‌های ”مدیرمسئول کار“ و ”مؤسسه حسابرسی“ برای این منظور استفاده می‌شود.

.

ح – خطر تحریف بااهمیت- خطر اینکه صورتهای مالی قبل از انجام حسابرسی، به طور با اهمیتی تحریف شده باشد. این خطر در سطح ادعاهای مدیریت شامل دو جزء زیر است:

ح-۱- خطر ذاتی- آسیب‌پذیری ادعای مدیریت درباره یک گروه معاملات، یک مانده حساب یا یک مورد افشا، بدون در نظر گرفتن کنترلهای مربوط، در برابر تحریفی که بتواند به تنهایی یا در مجموع با سایر تحریفها، بااهمیت باشد.

ح-۲- خطر کنترل- خطر اینکه کنترلهای داخلی واحد تجاری نتواند از بروز تحریف در ادعاهای مدیریت درباره یک گروه معاملات، یک مانده حساب یا یک مورد افشا که به تنهایی یا در مجموع با سایر تحریفها، بااهمیت است، پیشگیری یا به موقع آن را کشف و اصلاح کند.

.

خ – خطر حسابرسی- خطر اینکه حسابرس هنگام وجود تحریف بااهمیت در صورتهای مالی، نسبت به آن نظر نامناسب ارائه کند. خطر حسابرسی تابعی از خطر تحریف بااهمیت و خطر عدم کشف است.

.

د – خطر عدم کشف- خطر اینکه روشهای حسابرسی اجرا شده توسط حسابرس برای کاهش خطر حسابرسی به یک سطح پایین قابل قبول، تحریفی که می‌تواند به تنهایی یا در مجموع با سایر تحریفها، بااهمیت باشد را کشف نکند.

.

ذ – شواهد حسابرسی- اطلاعات مورد استفاده توسط حسابرس برای دستیابی به نتایجی که مبنای اظهارنظر وی قرار می‌گیرد. شواهد حسابرسی شامل اطلاعات موجود در سوابق حسابداری مورد نیاز مبنای تهیه صورتهای مالی و سایر اطلاعات است. برای اهداف استانداردهای حسابرسی:

ذ-۱-  کافی بودن شواهد حسابرسی، معیار کمیت شواهد حسابرسی است. کمیت شواهد حسابرسی مورد نیاز تابع ارزیابی حسابرس از خطرهای تحریف بااهمیت و همچنین کیفیت شواهد است.

ذ-۲-  مناسب بودن شواهد حسابرسی، معیار کیفیت شواهد حسابرسی است که به مربوط بودن و قابلیت اتکای شواهد حسابرسی در پشتیبانی از نتیجه‌گیریهایی که مبنای اظهارنظر حسابرس قرار می‌گیرد، اشاره دارد.

.

ر – صورتهای مالی- ارائه اطلاعات مالی تاریخی شامل یادداشتهای توضیحی به صورتی نظام‌مند به منظور نشان دادن منابع اقتصادی و تعهدات یک واحد تجاری در یک مقطع از زمان و تغییرات آنها در یک دوره زمانی، طبق یک چارچوب گزارشگری مالی. یادداشتهای توضیحی معمولاً شامل خلاصه اهم رویه‌های حسابداری و سایر اطلاعات توضیحی است. واژه ”صورتهای مالی“ معمولاً به مجموعه کامل صورتهای مالی که توسط الزامات چارچوب گزارشگری مالی مربوط تعیین شده است، اشاره دارد ولی می‌تواند به یک صورت مالی منفرد نیز اطلاق شود.

.

ز – فرض اساسی در رابطه با مسئولیتهای مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری در قبال حسابرسی- مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری، از مسئولیتهای اساسی زیر در قبال انجام حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی اطلاع داشته و به آن اذعان دارند:

ز-۱-  مسئولیت تهیه صورتهای مالی طبق چارچوب گزارشگری مالی مربوط؛

ز-۲-  مسئولیت طراحی، اعمال و حفظ کنترلهای داخلی مربوط به تهیه و ارائه صورتهای مالی عاری از تحریفهای بااهمیت ناشی از تقلب یا اشتباه؛ و

ز-۳-  مسئولیت فراهم کردن موارد زیر برای حسابرس:

……...ز-۳-الف- امکان دسترسی به تمام اطلاعات لازم برای تهیه صورتهای مالی مانند سوابق حسابداری،

…..….ز-۳- ب- هرگونه اطلاعات اضافی که ممکن است حسابرس از مدیران اجرایی یا ارکان راهبری واحد تجاری برای رسیدن به اهداف حسابرسی درخواست کند، و

…..….ز-۳- پ- امکان دسترسی نامحدود به تمام کارکنان واحد تجاری که حسابرس دسترسی به آنها را برای کسب شواهد حسابرسی، ضروری تشخیص می‌دهد.

عبارت ”فرض اساسی در رابطه با مسئولیتهای مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری در قبال حسابرسی“ می‌تواند به اختصار با اصطلاح ”فرض اساسی“ نیز بیان شود.

.

ژ – قضاوت حرفه‌ای- بکارگیری آموخته‌‌ها، تجارب و دانش به دست آمده درباره استانداردهای حسابرسی و حسابداری و الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای، در اتخاذ تصمیمات مناسب در شرایط کار حسابرسی.

.

س – مدیران اجرایی- شخص یا اشخاصی که مسئولیت اجرایی انجام عملیات واحد تجاری را به عهده دارند. اعضای موظف هیئت‌مدیره و مدیرعامل از مصادیق بارز مدیران اجرایی به شمار می‌روند.

.

الزامات

الزامات اخلاق حرفه‌ای مربوط به حسابرسی صورتهای مالی

۱۴- حسابرس باید الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای، شامل استقلال، را در ارتباط با حسابرسی صورتهای مالی رعایت کند. (رک: بندهای ت-۱۱ تا ت-۱۴)

.

تردید حرفه‌ای

۱۵- حسابرس باید حسابرسی را با تردید حرفه‌ای برنامه‌ریزی و اجرا کند و مراقب وجود شرایطی باشد که ممکن است موجب تحریف بااهمیت در صورتهای مالی شود. (رک: بندهای ت-۱۵ تا ت-۱۹)

.

قضاوت حرفه‌ای

۱۶- حسابرس باید قضاوت حرفه‌ای را در برنامه‌ریزی و اجرای حسابرسی صورتهای مالی بکارگیرد. (رک: بندهای ت-۲۰ تا ت-۲۴)

.

شواهد حسابرسی کافی و مناسب و خطر حسابرسی

۱۷- برای دستیابی به اطمینان معقول، حسابرس باید شواهد حسابرسی کافی و مناسب برای کاهش خطر حسابرسی به یک سطح پایین قابل قبول، جمع‌آوری کند به‌گونه‌ای که بتواند به نتایج معقولی که مبنای اظهارنظر قرار می‌گیرد، دست یابد. (رک: بندهای ت-۲۵ تا ت-۴۹)

.

انجام حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی

رعایت استانداردهای حسابرسی مربوط به کار حسابرسی

۱۸- حسابرس باید تمام استانداردهای حسابرسی مربوط به کار حسابرسی مورد نظر را رعایت کند. یک استاندارد حسابرسی، زمانی در یک کار حسابرسی، مربوط تلقی می‌شود که آن استاندارد لازم‌الاجرا بوده و شرایط تعیین شده در آن استاندارد، در کار حسابرسی مورد نظر، وجود داشته باشد. (رک: بندهای ت-۵۰ تا ت-۵۴)

.

۱۹- حسابرس باید به تمام متن یک استاندارد شامل ”توضیحات کاربردی“ تسلط داشته باشد تا بتواند اهداف آن را درک و الزامات مربوط را به درستی اعمال کند. (رک: بندهای ت-۵۵ تا ت-۶۳)

.

۲۰- حسابرس نباید به رعایت استانداردهای حسابرسی در گزارش حسابرسی اشاره کند مگر اینکه الزامات این استاندارد و تمام استانداردهای حسابرسی مربوط به کار حسابرسی را رعایت کرده باشد.

.

اهداف تبیین شده در استانداردهای حسابرسی

۲۱- برای دستیابی به اهداف کلی حسابرس باید اهداف بیان شده در استانداردهای حسابرسی مربوط با در نظر گرفتن رابطه متقابل استانداردها با یکدیگر، در برنامه‌ریزی و اجرای حسابرسی بکارگرفته شود تا: (رک: بندهای ت-۶۴ تا ت-۶۶)

الف - مشخص شود که آیا اجرای روشهای حسابرسی دیگری، علاوه بر روشهای الزامی شده در استانداردهای حسابرسی، برای دستیابی به اهداف تبیین شده در استانداردهای حسابرسی ضروری است یا خیر؛ و (رک: بند ت-۶۷)

ب - ارزیابی کند که آیا شواهد حسابرسی کافی و مناسب جمع‌آوری شده است یا خیر. (رک: بند ت-۶۸)

.

رعایت الزامات مربوط

۲۲- با توجه به بند ۲۳، حسابرس باید کلیه الزامات یک استاندارد حسابرسی را رعایت کند مگر در شرایطی که:

الف - کل یک استاندارد حسابرسی برای کار حسابرسی مورد نظر کاربرد نداشته باشد، یا

ب  - الزامی خاص از یک استاندارد به آن کار حسابرسی مربوط نباشد چرا که الزام مذکور تابع شرایطی است که در آن کار حسابرسی وجود ندارد. (رک: بندهای ت-۶۹ و ت-۷۰)

.

۲۳- در شرایط استثنایی، حسابرس ممکن است انحراف از یک الزام مربوط تصریح شده در یک استاندارد حسابرسی را لازم تشخیص دهد. در چنین شرایطی، حسابرس باید برای دستیابی به هدف آن الزام، روشهای حسابرسی جایگزین را اجرا کند. انتظار می‌رود انحراف از یک الزام مربوط تنها زمانی منطقی باشد که آن الزام بر اجرای روش خاصی تأکید داشته باشد ولی در شرایط خاص کار حسابرسی، اجرای آن روش برای دستیابی به هدف آن الزام، اثربخش نباشد. (رک: بند ت-۷۱)

.

عدم دستیابی به یک هدف

۲۴- اگر امکان دستیابی به یک هدف مندرج در یک استاندارد حسابرسی مربوط وجود نداشته باشد، حسابرس باید اثر این موضوع را بر دستیابی به اهداف کلی حسابرس ارزیابی کند و طبق استانداردهای حسابرسی، اظهار نظر خود را تعدیل یا چنانچه منع قانونی یا مقرراتی جهت کناره‌گیری از کار وجود نداشته باشد، از آن کار کناره‌گیری کند. عدم دستیابی به یک هدف، موضوع مهمی است که باید طبق استاندارد ۲۳۰مستندسازی شود. (رک: بندهای ت-۷۲ و ت-۷۳)

.

توضیحات کاربردی

.حسابرسی صورتهای مالی

دامنه حسابرسی (رک: بند ۳)

ت-۱- حسابرس نسبت به اینکه آیا صورتهای مالی از تمام جنبه‌های بااهمیت، طبق چارچوب گزارشگری مالی تهیه شده است یا خیر، اظهار نظر می‌کند. چنین اظهارنظری در تمام حسابرسیهای صورتهای مالی، معمول است. بنابراین، اظهارنظر حسابرس، مواردی از قبیل تداوم فعالیت واحد تجاری یا کارآیی و اثربخشی اداره امور واحد تجاری توسط مدیران اجرایی را تضمین نمی‌کند. برخی قوانین یا مقررات ممکن است حسابرس را ملزم ‌به اظهارنظر نسبت به سایر موضوعات خاص مانند اثربخشی کنترلهای داخلی یا سازگاری گزارش هیئت‌مدیره با صورتهای مالی کند. اگرچه استانداردهای حسابرسی مرتبط با اظهارنظر نسبت به صورتهای مالی، حاوی الزامات و رهنمودهایی در رابطه با چنین موضوعاتی نیز می‌باشد، اما اگر حسابرس برای اظهارنظر نسبت به چنین موضوعاتی مسئولیت داشته باشد لازم است کار بیشتری را انجام دهد.

.

تهیه صورتهای مالی (رک: بند ۴)

ت-۲- عموماً قوانین و مقررات موجود، مسئولیتهایی را در رابطه با گزارشگری مالی، بعهده مدیران اجرایی یا ارکان راهبری واحد تجاری گذاشته است. حسابرسی طبق استانداردهای حسابرسی مبتنی بر این فرض است که مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری از مسئولیتهای خود در قبال موارد زیر اطلاع داشته و آن را پذیرفته‌اند:

الف - تهیه و ارائه صورتهای مالی طبق چارچوب گزارشگری مالی مربوط؛

ب - طراحی، اعمال و حفظ کنترلهای داخلی لازم برای تهیه صورتهای مالی به‌گونه‌ای که عاری از تحریف بااهمیت ناشی از تقلب یا اشتباه باشد؛ و

پ - فراهم کردن موارد زیر برای حسابرس:

………۱- امکان دسترسی به کلیه اطلاعات مربوط به تهیه صورتهای مالی مانند اسناد و مدارک،

………۲- هرگونه اطلاعات اضافی که حسابرس ممکن است از مدیریت یا ارکان راهبری واحد تجاری برای دستیابی به اهداف حسابرسی درخواست کند، و

………۳- امکان دسترسی نامحدود به تمام کارکنان واحد تجاری که حسابرس دسترسی به آنها را برای کسب شواهد حسابرسی، ضروری تشخیص می‌دهد.

.

ت-۳- مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری برای تهیه صورتهای مالی باید اقدامات زیر را انجام دهند:

  • • مشخص کردن چارچوب گزارشگری مالی مربوط با توجه به قوانین و مقررات موجود.
  • • تهیه صورتهای مالی طبق چارچوب مشخص شده.
  • • توصیف کافی این چارچوب در صورتهای مالی.

تهیه صورتهای مالی مستلزم این است که مدیران اجرایی برای انجام برآوردهای حسابداری معقول در شرایط موجود و انتخاب و بکارگیری رویه‌های حسابداری مناسب، قضاوت خود را بکار گیرند. این قضاوتها در حیطه چارچوب گزارشگری مالی بکارگرفته شده صورت می‌گیرد.

.

ت-۴- صورتهای مالی ممکن است طبق یک چارچوب گزارشگری مالی که برای اهداف زیر طراحی شده است، تهیه شود:

  • • تأمین اطلاعات مالی مشترک مورد نیاز برای طیف گسترده‌ای از استفاده‌کنندگان (صورتهای مالی با مقاصد عمومی)، یا
  • • تأمین اطلاعات مالی مورد نیاز برای استفاده‌کنندگان خاص (صورتهای مالی با مقاصد خاص).

.

ت-۵- چارچوب گزارشگری مالی برای صورتهای مالی با مقاصد عمومی، استانداردهای حسابداری و تفاسیر مصوب سازمان حسابرسی است. چارچوب گزارشگری مالی برای صورتهای مالی با مقاصد خاص و سایر اطلاعات مالی توسط سازمان حسابرسی یا دیگر مراجع قانونی تدوین یا مشخص می‌شود.

.

ت-۶- الزامات چارچوب گزارشگری مالی مربوط، شکل و محتوای صورتهای مالی را مشخص می‌کند. اگرچه چارچوب گزارشگری مالی ممکن است نحوه شناسایی، ارائه و افشای همه رویدادها یا معاملات را مشخص نکند لیکن معمولاً دربرگیرنده اصول کلی است که می‌تواند به عنوان مبنایی برای تدوین و بکارگیری رویه‌های حسابداری سازگار با مفاهیم زیربنایی الزامات چارچوب استفاده شود.

.

ت-۷- الزامات چارچوب گزارشگری مالی، مجموعه کامل صورتهای مالی را مشخص می‌کند. در بسیاری از چارچوبها، صورتهای مالی، به قصد ارائه اطلاعات لازم درباره وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان وجوه نقد یک واحد تجاری تهیه می‌شود. در چنین چارچوبهایی، یک مجموعه کامل صورتهای مالی شامل ترازنامه، صورت سود و زیان، صورت سود و زیان جامع، صورت جریان وجوه نقد و یادداشتهای توضیحی مربوط است. در برخی دیگر از چارچوبهای گزارشگری مالی، مجموعه کامل صورتهای مالی تنها شامل یک صورت مالی و یادداشتهای توضیحی مربوط است.

نمونه‌هایی از یک صورت مالی منفرد شامل یادداشتهای توضیحی مربوط به شرح زیر است:

  • • ترازنامه یا صورت وضعیت مالی.
  • • صورت سود و زیان.
  • • صورت جریان وجوه نقد.
  • • صورت درآمدها و هزینه‌ها.

.

ت-۸- به دلیل اهمیت فرض اساسی در اجرای عملیات حسابرسی، حسابرس باید به عنوان پیش‌شرط پذیرش کار حسابرسی، مسئولیتهای مدیران اجرایی یا ارکان راهبری واحد تجاری به شرح مندرج در بند ت-۲ را در قرارداد حسابرسی درج کند.

.

ملاحظات خاص حسابرسی در بخش عمومی

ت-۹- اهداف و الزامات حسابرسی صورتهای مالی در واحدهای بخش عمومی گسترده‌تر از اهداف و الزامات حسابرسی صورتهای مالی در سایر واحدهای تجاری است. در نتیجه، فرض اساسی مرتبط با مسئولیتهای مدیریت، در حسابرسی صورتهای مالی واحدهای بخش عمومی ممکن است دربرگیرنده مسئولیتهای اضافی مانند مسئولیت انجام معاملات و رویدادها طبق قوانین، مقررات یا سایر الزامات باشد.

 و

اظهارنظر حسابرس (رک: بند ۸ )

ت-۱۰- حسابرس نسبت به اینکه صورتهای مالی از تمام جنبه‌های بااهمیت، طبق چارچوب گزارشگری مالی تهیه شده است یا خیر، اظهارنظر می‌کند. بنابراین، اظهارنظر حسابرس به چارچوب گزارشگری مالی مربوط و قوانین و مقررات ذیربط بستگی دارد. اغلب چارچوبهای گزارشگری مالی دربرگیرنده الزامات مرتبط با ارائه صورتهای مالی است، از این رو،”تهیه“ صورتهای مالی طبق چارچوب گزارشگری مالی، نحوه ”ارائه“ را نیز دربرمی‌گیرد.

.

الزامات اخلاق حرفه‌ای مربوط به حسابرسی صورتهای مالی (رک: بند ۱۴)

ت-۱۱- حسابرس تابع الزامات اخلاق حرفه‌ای مرتبط با حسابرسی صورتهای مالی، از جمله الزامات استقلال، است. بخشهای الف و ب ”آیین ‌رفتار حرفه‌ای“، مربوط به حسابرسی صورتهای مالی است.

.

ت-۱۲- بخش الف ”آیین ‌رفتار حرفه‌ای“، اصول بنیادی اخلاق حرفه‌ای را برای حسابرس در حسابرسی صورتهای مالی تعیین می‌کند و یک چارچوب نظری برای کاربرد آن اصول فراهم می‌کند. اصول بنیادی اخلاق حرفه‌ای که حسابرس ملزم به رعایت آن است عبارت است از:

(الف) درستکاری،

(ب) بیطرفی،

(پ) صلاحیت و مراقبت حرفه‌ای،

(ت) رازداری،

(ث) رفتار حرفه‌ای، و

(ج) اصول و ضوابط حرفه‌ای.

بخش ب ”آیین رفتار حرفه‌ای“، چگونگی بکارگیری چارچوب نظری را در شرایط خاص تشریح می‌کند.

.

ت-۱۳- از آنجا که حسابرسی با منافع عمومی سروکار دارد، بنابراین طبق الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای، حسابرس باید مستقل از واحد تجاری باشد. طبق آیین‌رفتار حرفه‌ای، استقلال شامل استقلال واقعی و استقلال ظاهری است. استقلال حسابرس از واحد تجاری باعث می‌شود که وی بدون سازشکاری، نظر خود را اظهار کند. استقلال، توانایی حسابرس را برای درستکاری و حفظ بیطرفی و نگرش تردید حرفه‌ای افزایش می‌دهد.

.

ت-۱۴- استاندارد کنترل کیفیت ۱ مسئولیتهای مؤسسه حسابرسی را برای تعیین سیاستها و روشهای طراحی شده جهت دستیابی به اطمینان معقول از رعایت الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای مربوط شامل استقلال توسط مؤسسه حسابرسی و کارکنان آن، شرح می‌دهد. استاندارد ۲۲۰، مسئولیتهای مدیر مسئول کار را در رابطه با الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای مربوط، شرح می‌دهد. این مسئولیتها شامل حفظ هشیاری (از طریق مشاهده یا پرس‌و جو) در ارزیابی رعایت الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای مربوط توسط اعضای تیم حسابرسی، تعیین اقدام مقتضی توسط مدیر مسئول کار هنگام عدم رعایت الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای مربوط توسط اعضای تیم حسابرسی و ارزیابی رعایت الزامات استقلال در کار حسابرسی است. طبق استاندارد ۲۲۰ تیم حسابرسی برای انجام مسئولیتهایش در قبال روشهای کنترل کیفیتی که در یک کار حسابرسی کاربرد دارد بر سیستم کنترل کیفیت مؤسسه حسابرسی اتکا می‌کند، مگر اینکه اطلاعات کسب شده توسط مؤسسه حسابرسی یا سایر اشخاص، راه‌کار دیگری را ارائه کند.

.

تردید حرفه‌ای (رک: بند ۱۵)

ت-۱۵- تردید حرفه‌ای مستلزم هشیاری حسابرس نسبت به موضوعاتی از قبیل موارد زیر است:

  • • وجود شواهد حسابرسی که با سایر شواهد حسابرسی کسب شده در تناقض باشد.
  • • اطلاعاتی که قابلیت اتکای اسناد و مدارک و نتایج پرس‌وجوها را به عنوان شواهد حسابرسی، مورد تردید قرار ‌دهد.
  • • شرایطی که ممکن است حاکی از احتمال وجود تقلب باشد.
  • • شرایطی که اجرای روشهای حسابرسی دیگری علاوه ‌بر الزامات مندرج در استانداردهای حسابرسی را ضروری سازد.

.

ت-۱۶- حفظ تردید حرفه‌ای در تمام مراحل حسابرسی الزامی است، به خصوص اگر حسابرس قصد کاهش خطرهایی مانند موارد زیر را داشته باشد:

  • • نادیده گرفته شدن شرایط غیرعادی.
  • • تعمیم بیش از حد یافته‌ها هنگام نتیجه‌گیری از مشاهدات حسابرسی.
  • • بکارگیری مفروضات نادرست در تعیین ماهیت، زمان‌بندی اجرا و میزان روشهای حسابرسی و ارزیابی نتایج حاصل از آن.

.

ت-۱۷- تردید حرفه‌ای برای ارزیابی نقادانه شواهد حسابرسی ضروری است. تردید حرفه‌ای شامل ارزیابی نقادانه شواهد حسابرسی متناقض و قابلیت اتکای اسناد و مدارک و نتایج پرس‌وجوها و سایر اطلاعات اخذ شده از مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری است. تردید حرفه‌ای همچنین شامل بررسی کفایت و مناسب بودن شواهد حسابرسی کسب شده با توجه به شرایط موجود است، به عنوان مثال، در مواردی که عوامل خطر تقلب وجود دارد و مدرکی که ماهیتاً در برابر تقلب آسیب‌پذیر است، تنها شواهد پشتوانه یک مبلغ بااهمیت در صورتهای مالی است.

.

ت-۱۸- حسابرس می‌تواند اسناد و مدارک را به عنوان اسناد و مدارک معتبر بپذیرد مگر اینکه دلیلی برخلاف آن داشته باشد. با این حال، حسابرس باید قابلیت اتکای اطلاعاتی را که به عنوان شواهد حسابرسی استفاده می‌شود مورد بررسی قرار دهد. در مواردی که درباره قابلیت اتکای اطلاعات یا درباره نشانه‌هایی از احتمال وجود تقلب، تردید وجود دارد (برای مثال، اگر در جریان حسابرسی شرایطی بوجود آید که حسابرس را متقاعد کند که ممکن است یک سند معتبر نباشد یا مندرجات آن مخدوش باشد)، استانداردهای حسابرسی، وی را به انجام بررسیهای بیشتر و تعیین تعدیلات لازم در روشهای حسابرسی پیش‌بینی شده یا طراحی و اجرای سایر روشهای حسابرسی برای حل‌و‌فصل موضوع، ملزم می‌کند.

.

ت-۱۹- از حسابرس نمی‌توان انتظار داشت که سابقه صداقت و درستکاری مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری را نادیده بگیرد. با این حال، اعتقاد به صداقت و درستکاری مدیران اجرایی و ارکان راهبری واحد تجاری، نیاز حسابرس را به حفظ نگرش تردید حرفه‌ای مرتفع نمی‌کند یا اجازه نمی‌دهد که حسابرس هنگام کسب اطمینان معقول، با شواهد حسابرسی ناکافی و یا نامناسب متقاعد شود.

.

قضاوت حرفه‌ای (رک: بند ۱۶)

ت-۲۰- اعمال قضاوت حرفه‌ای برای اجرای صحیح حسابرسی، امری اساسی است، زیرا تفسیر الزامات آیین‌رفتار حرفه‌ای و استانداردهای حسابرسی و اتخاذ تصمیمات آگاهانه در تمام مراحل حسابرسی، بدون بهره‌گیری از دانش و تجربه درخصوص واقعیتها و شرایط موجود میسر نیست. اعمال قضاوت حرفه‌ای، به‌خصوص برای تصمیم‌گیری درباره موضوعات زیر، ضروری است:

  • • اهمیت و خطر حسابرسی.
  • • ماهیت، زمان‌بندی اجرا و میزان روشهای حسابرسی مورد استفاده برای رعایت الزامات استانداردهای حسابرسی.
  • • ارزیابی کافی و مناسب بودن شواهد حسابرسی کسب شده و نیاز به انجام کار بیشتر برای دستیابی به اهداف استانداردهای حسابرسی و در نتیجه اهداف کلی حسابرس.
  • • ارزیابی قضاوتهای مدیران اجرایی در بکارگیری چارچوب گزارشگری مالی مربوط برای واحد تجاری.
  • • نتیجه‌گیری براساس شواهد حسابرسی کسب شده برای مثال، ارزیابی منطقی بودن برآوردهای انجام شده توسط مدیران اجرایی در تهیه صورتهای مالی.

.

ت-۲۱- ویژگی خاص قضاوت حرفه‌ای که از یک حسابرس انتظار می‌رود این است که آم

دفاتر پستی منتخب

. استاندارد حسابرسی ۳۰۰ برنامه ریزی حسابرسی صورتهای مالی ( تجدید نظر شده ۱۳۹۰) . .

.

استاندارد حسابرسی ۳۰۰

برنامه ریزی حسابرسی صورتهای مالی

( تجدید نظر شده ۱۳۹۰)

.

.

 .

.

  کلیات

دامنه کاربرد

۱- در اﻳﻦ اﺳﺘﺎﻧﺪارد، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣـﺎﻟﻲ ﻣﻄـﺮح ﻣﻲﺷﻮد. اﻳﻦ اﺳﺘﺎﻧﺪارد  اﺳﺎﺳﺎ ﺑﺮای ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻴﻬﺎی ﺑﻌـﺪی (دورهﻫـﺎی ﭘـﺲ از ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ) ﺗﺪوﻳﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﻼﺣﻈﺎت ﺧﺎص ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻴـﺰ، ﺟﺪاﮔﺎﻧـﻪ ﻣﻄﺮح ﻣﻲﺷﻮد.

 .

نقش و زمان بندی برنامه ریزی

۲- ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﺳـﺖ. ﻣﺰاﻳﺎی اﺻﻠﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻛﺎر ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺷﺮح زﻳﺮ اﺳـﺖ: (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ت-۱ ﺗﺎ ت-۳)

• ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺮای ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎی ﻣﻬﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ. 

• ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺮای ﺗﺸﺨﻴﺺ و ﺣﻞ و ﻓﺼﻞ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺸﻜﻼت ﺑﺎﻟﻘﻮه. 

• ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس در ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﻲ و ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑـﺮای اﻧﺠـﺎم اﺛﺮﺑﺨﺶ و ﻛﺎرآﻣﺪ آن. 

• ﻛﻤﻚ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ردهﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻧﺤـﻮی ﻛـﻪ دارای ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﻳﻬﺎ و ﺻﻼﺣﻴﺘﻬﺎی ﻻزم ﺑﺮای ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﺧﻄﺮﻫﺎی ﻣﻮرد اﻧﺘﻈـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻛﺎر ﺑﻴﻦ آﻧﻬﺎ. 

• ﺗﺴﻬﻴﻞ ﻫﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر آﻧﻬﺎ. 

• در ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ ﻛﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﺎن ﺑﺨﺸﻬﺎ و ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳـﺎن، در ﺻﻮرت ﻟﺰوم.

.

ﺗﺎرﻳﺦ اﺟﺮا  

۳- اﻳﻦ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دوره ﻣﺎﻟﻲ آﻧﻬﺎ از … و ﭘﺲ از آن ﺷـﺮوع ﻣﻲﺷﻮد، ﻻزم اﻻﺟﺮاﺳﺖ.

  .      

هدف

۴- ﻫﺪف ﺣﺴﺎﺑﺮس اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﭼﻨﺎن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﮔﺮدد ﻛﻪ ﺑﻪﮔﻮﻧﻪای اﺛﺮﺑﺨﺶ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد.

.

اﻟﺰاﻣﺎت  

ﻣﺸﺎرﻛﺖ اﻋﻀﺎی اﺻﻠﻲ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ   

۵- ﻣﺪﻳﺮﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر و ﺳﺎﻳﺮ اﻋﻀﺎی اﺻﻠﻲ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﻳﺪ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻛـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻛﺎر و ﻣﺸﺎرﻛﺖ در ﺑﺤﺚ ﺑﻴﻦ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻧﻘﺶ ﻓﻌـﺎل داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (رک: ﺑﻨﺪ ت-۴)

و

ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ   

۶- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ در ﺷﺮوع ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی زﻳﺮ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ:

اﻟﻒ.  اﺟﺮای روﺷﻬﺎی اﻟﺰاﻣﻲ ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۲۲۰ در ﺧﺼﻮص ﺗﺪاوم راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺻـﺎﺣﺒﻜﺎر و ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ،  

ب.   ارزﻳﺎﺑﻲ رﻋﺎﻳﺖ اﻟﺰاﻣﺎت اﺧﻼﻗﻲ ﺷﺎﻣﻞ اﺳﺘﻘﻼل، ﻃﺒﻖ اﻟﺰاﻣﺎت اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۲۲۰ ، و 

پ.   ﻛﺴﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ از ﺷﺮاﻳﻂ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ،ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۲۱۰٫ (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ت-۵ ﺗﺎ ت-۷)  

.

ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی  

۷- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را  ﺗﺪوﻳﻦ ﻛﻨـﺪ. اﻳـﻦ ﻃـﺮح ﺑﺎﻳـﺪ داﻣﻨـﻪ رﺳـﻴﺪﮔﻲ، زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﻣﺸﺨﺺ و رﻫﻨﻤﻮدﻫﺎی ﻻزم را ﺑـﺮای ﺗـﺪوﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اراﺋﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

.

۸- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺮای ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﻳﺪ:

اﻟﻒ.  وﻳﮋﮔﻴﻬﺎی ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﻪ داﻣﻨﻪ رﺳﻴﺪﮔﻲ را ﻣﻌﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﺎﻳﺪ. 

ب.   اﻫﺪاف ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮای ﻛﺎر و ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺎﻫﻴـﺖ اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ و ارﺗﺒﺎﻃﺎت ﻣﻮرد ﻟﺰوم، ﻣﺸﺨﺺ ﻛﻨﺪ. 

پ.   ﻋﻮاﻣﻠﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻀﺎوت ﺣﺮﻓﻪای وی ﺑﺮای ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﺎر ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻣﻬـﻢ ﻫـﺴﺘﻨﺪ ﻣﺪﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. 

ت.   ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، و ﺣﺴﺐ ﻣﻮرد، ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻮدن ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻛـﺴﺐ ﺷﺪه از ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺎرﻫﺎی اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺪﻳﺮﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر ﺑﺮای واﺣﺪ ﺗﺠـﺎری را ﻣـﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار دﻫﺪ. 

ث.   ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز ﺑﺮای اﺟﺮای ﻛﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺗﻌﻴـﻴﻦﻛﻨﺪ. (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ت- ۸ ﺗﺎ ت- ۱۱)

.

۹- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺑﻪﮔﻮﻧﻪای ﺗﺪوﻳﻦ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ درﺑﺮﮔﻴﺮﻧﺪه ﻣﻮارد زﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ:

اﻟﻒ.  ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان روﺷﻬﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ، ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد۳۱۵  .

ب.   ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان روﺷـﻬﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻻزم در ﺳـﻄﺢ ادﻋﺎﻫـﺎ، ﻃﺒـﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۳۳۰

پ.   ﺳﺎﻳﺮ روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﻛﺎر ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺿـﺮوری اﺳﺖ. (رک: ﺑﻨﺪ ت-۱۲)

.

۱۰- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ در ﺟﺮﻳﺎن اﻧﺠﺎم ﻛﺎر، ﺣـﺴﺐ ﺿـﺮورت ﻃـﺮح ﻛﻠـﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺑﻪ روز ﻛﻨﺪ و ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻻزم را در آﻧﻬﺎ اﻋﻤﺎل ﻧﻤﺎﻳﺪ. (رک: ﺑﻨﺪ ت-۱۳)

.

۱۱- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی، ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان ﻫـﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳـﺘﻲ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر آﻧﻬﺎ را ﻣﺸﺨﺺ ﻛﻨـﺪ. (رک: ﺑﻨـﺪﻫﺎی ت- ۱۴ و ت- (۱۵

.

ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی  

۱۲- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮارد زﻳﺮ را ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻛﻨﺪ:

اﻟﻒ.  ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، 

ب.   ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، و 

پ.   ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ در ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻳﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﺟﺮﻳـﺎن اﻧﺠـﺎم ﻛﺎر و دﻻﻳﻞ اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮات. (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ت-۱۶ ﺗﺎ ت-۱۹)

ﻣﻼﺣﻈﺎت ﺧﺎص در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ  

۱۳- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ از ﺷﺮوع ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ، اﻗﺪاﻣﺎت زﻳﺮ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ:

اﻟﻒ.  اﺟﺮای روﺷﻬﺎی اﻟﺰاﻣﻲ ﺷﺪه در اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۲۲۰ درﺧﺼﻮص ﭘﺬﻳﺮش ﻛﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﻜﺎر و 

ب.   در ﺻﻮرت ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺴﺎﺑﺮس، ﻣﻜﺎﺗﺒﻪ ﺑﺎ ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﻗﺒﻠـﻲ، ﻃﺒـﻖ اﻟﺰاﻣـﺎت آﻳـﻴﻦ رﻓﺘـﺎرﺣﺮﻓﻪای. (رک: ﺑﻨﺪ ت-۲۰) 

.

ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت ﻛﺎرﺑﺮدی  

ﻧﻘﺶ و زﻣﺎنﺑﻨﺪی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی (رک: ﺑﻨﺪ ۲)  

ت-۱- ﻣﺎﻫﻴﺖ و داﻣﻨﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه و ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ واﺣﺪ ﺗﺠـﺎری، ﻣﻴـﺰان ﺷﻨﺎﺧﺖ اﻋﻀﺎی اﺻﻠﻲ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، از واﺣﺪ ﺗﺠﺎری، و ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﺮاﻳﻂ در ﺟﺮﻳﺎن اﻧﺠﺎم ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻣﺘﻔﺎوت ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد.

.

ت-۲- ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻣﺮﺣﻠﻪای ﻣﺠﺰا از ﻳﻚ ﻛـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﻴـﺴﺖ، ﺑﻠﻜـﻪ ﻓﺮاﻳﻨـﺪی ﻣـﺴﺘﻤﺮ و ﭘﻮﻳﺎﺳﺖ ﻛﻪ ً ﻏﺎﻟﺒﺎ ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺪت زﻣﺎن ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ از ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻗﺒﻠﻲ (ﻳﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ آن) آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد و ﺗﺎ زﻣﺎن ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺟﺎری، اداﻣﻪ ﻣـﻲﻳﺎﺑـﺪ. در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ از ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬـﺎ و روﺷـﻬﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ از اﺟﺮای روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ دﻳﮕﺮ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﺷﻮد. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، در ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪرﻳـﺰی، ﻗﺒﻞ از ﺗﺸﺨﻴﺺ و ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮﻫﺎی ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺎ اﻫﻤﻴﺖ، ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻲ از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﻮارد زﻳـﺮ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻣﻲﺷﻮد: 

• ﺑﻜﺎرﮔﻴﺮی روﺷﻬﺎی ﺗﺤﻠﻴﻠﻲ ﺑﺮای ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ. 

• ﻛﺴﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻛﻠﻲ از ﭼﺎرﭼﻮب ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ و ﻣﻘﺮراﺗﻲ ﺣـﺎﻛﻢ ﺑـﺮ واﺣـﺪ ﺗﺠـﺎری و ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ رﻋﺎﻳﺖ آن ﺗﻮﺳﻂ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری.

• ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻄﺢ اﻫﻤﻴﺖ.

• اﺳﺘﻔﺎده از ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن. 

• اﺟﺮای ﺳﺎﻳﺮ روﺷﻬﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ. 

.

ت-۳- ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺮای ﺗﺴﻬﻴﻞ اﺟﺮا و ﻣـﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺑﺮﺧـﻲ اﺟـﺰای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﻣﻄﺮح ﻛﻨﺪ (ﺑﺮای ﻣﺜـﺎل، ﺑـﻪ ﻣﻨﻈـﻮرﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻛﺮدن ﺑﺮﺧﻲ از روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺷﺪه ﺑﺎ ﻛـﺎر ﻛﺎرﻛﻨـﺎن واﺣـﺪ ﺗﺠﺎری). ﺑﺎ وﺟﻮد ﻃﺮح اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻃﺮح ﻛﻠـﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﺣـﺴﺎﺑﺮس اﺳـﺖ. ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﻫﻨﮕـﺎم ﻣﻄـﺮح ﻛـﺮدن ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻳﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮاﻗـﺐ ﺑﺎﺷـﺪ ﻛـﻪ اﺛﺮﺑﺨﺸﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﺎﻫﺶ ﻧﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل ﻣﻄﺮح ﻛﺮدن ﻣﺎﻫﻴﺖ و زﻣﺎﻧﺒﻨـﺪی ﺟﺰﺋﻴـﺎت روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮان اﺟﺮاﻳﻲ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﺷﺪن روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺮای ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﺷﻮد و اﺛﺮﺑﺨـﺸﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﻛﺎﻫﺶ دﻫﺪ.

.

ﻣﺸﺎرﻛﺖ اﻋﻀﺎی اﺻﻠﻲ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ (رک: ﺑﻨﺪ ۵)  

ت-۴- ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻣﺪﻳﺮﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر و ﺳـﺎﻳﺮ اﻋـﻀﺎی اﺻـﻠﻲ ﺗـﻴﻢ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪرﻳـﺰی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، از ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻜﺎرﮔﻴﺮی ﺗﺠﺮﺑﻪ و دﻳﺪﮔﺎه آﻧﻬﺎ، ﻣﻮﺟﺐ اﻓﺰاﻳﺶ اﺛﺮﺑﺨﺸﻲ و ﻛﺎراﻳﻲ ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻣﻲﺷﻮد.

.

ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ (رک: ﺑﻨﺪ ۶)  

ت-۵- اﺟﺮای ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه در ﺑﻨﺪ ۶ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﺮوع ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس در ﺗﺸﺨﻴﺺ و ارزﻳﺎﺑﻲ روﻳﺪادﻫﺎ ﻳﺎ ﺷﺮاﻳﻄﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﺛﺮ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻲ ﺑﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳـﺰی و اﺟﺮای ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ.

.

ت-۶- اﺟﺮای ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ، ﺣﺴﺎﺑﺮس را در دﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ اﻫﺪاﻓﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣـﻮارد زﻳـﺮ ﻛﻤـﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ: 

• ﺣﻔﻆ اﺳﺘﻘﻼل ﻛﺎﻓﻲ و ﺗﻮان اﻧﺠﺎم ﻛﺎر. 

• رﻓﻊ ﻧﮕﺮاﻧﻲ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ درﺳﺘﻜﺎری ﻣﺪﻳﺮان اﺟﺮاﻳﻲ واﺣﺪ ﺗﺠـﺎری ﻛـﻪ ﺑﺘﻮاﻧـﺪ ﺑـﺮ ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ اداﻣﻪ ﻛﺎر ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺴﺎﺑﺮس اﺛﺮ ﺑﮕﺬارد.

• رﻓﻊ ﺳﻮءﺗﻔﺎﻫﻢ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺷﺮاﻳﻂ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﻜﺎر.

.

ت-۷- ﺣﺴﺎﺑﺮس در ﻣﺮاﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﻪ ﻣﻮازات وﻗﻮع ﺷﺮاﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪ ﻳـﺎ ﺗﻐﻴﻴـﺮ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻮﺟﻮد، ﻣﻮﺿﻮع اداﻣﻪ ﻫﻤﻜﺎری ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﻜﺎر و رﻋﺎﻳﺖ اﻟﺰاﻣﺎت اﺧﻼﻗﻲ ﻣربوط ، ﺑﻮﻳﮋه اﺳﺘﻘﻼل، را ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﺪ. اﺟﺮای روﺷﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ اداﻣـﻪ ﻫﻤﻜﺎری ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﻜﺎر و ﻧﻴﺰ ارزﻳﺎﺑﻲ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ رﻋﺎﻳﺖ اﻟﺰاﻣﺎت اﺧﻼﻗﻲ (ﺷﺎﻣﻞ اﺳـﺘﻘﻼل) در اﺑﺘﺪای ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ روﺷﻬﺎ ﻗﺒﻞ از اﺟﺮای ﺳﺎﻳﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻬﻢ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺟﺎری، ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ. در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻌﺪی ، ﻏﺎﻟﺒﺎ روﺷﻬﺎی ﻣﺰﺑـﻮر در ﻣﺪت زﻣﺎن ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﭘﺲ از  ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻗﺒﻠـﻲ ﻳـﺎ ﻫﻤﺰﻣـﺎن ﺑـﺎ آن اﺟـﺮا ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ. 

.

ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی  

ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ۷ و ۸)  

ت-۸- ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺑﻪ ﺷﺮط ﺗﻜﻤﻴﻞ روﺷﻬﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ رﻳﺴﻚ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺧﻄﺮ،در ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻮاردی از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت زﻳﺮ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ:

• ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻻزم ﺑﺮای ﺣﻮزهﻫﺎی ﺧﺎص ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﺘﻔﺎده از اﻋﻀﺎی ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﺣﻮزهﻫﺎی ﭘﺮﺧﻄﺮ ﻳﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن در ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﭘﻴﭽﻴـﺪه و ﺗﺨﺼﺼﻲ،

• ﻣﻴﺰان ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻻزم ﺑﺮای ﺣﻮزهﻫﺎی ﺧﺎص ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺨﺼﻴﺺ ﺗﻌﺪاد اﻋـﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺮای ﻧﻈﺎرت ﺑﺮ ﺷﻤﺎرش ﻣﻮﺟﻮدﻳﻬﺎی ﻣﻬﻢ، ﻣﻴﺰان ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر ﺳـﺎﻳﺮﺣﺴﺎﺑﺮﺳﺎن در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﮔﺮوه ﻳﺎ ﺗﺨﺼﻴﺺ ﺑﻮدﺟﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮای ﺣﻮزهﻫـﺎی ﭘﺮﺧﻄﺮ،

• زﻣﺎن ﺑﻜﺎرﮔﻴﺮی اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ، ﺑﺮای ﻣﺜﺎل ﺑﻜﺎرﮔﻴﺮی آﻧﻬﺎ در ﻃﻮل ﻛـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﻣﻘﺎﻃﻊ زﻣﺎﻧﻲ ﻣﻬﻢ.اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰  

• ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ، ﻫﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﺨﺼﻴﺺ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل زﻣـﺎن ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﺷﺪه ﺑﺮای ﺑﺮﮔﺰاری ﺟﻠﺴﺎت ﺗﻮﺟﻴﻬﻲ اوﻟﻴـﻪ ﺗـﻴﻢ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺟﻠـﺴﺎت ﺑﻌﺪی، ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﭼﮕـﻮﻧﮕﻲ اﻧﺠـﺎم ﺑﺮرﺳـﻴﻬﺎی ﻣـﺪﻳﺮ ﻣـﺴﺌﻮل ﻛـﺎر و ﻣـﺪﻳﺮ ﺑﺮرﺳﻲﻛﻨﻨﺪه ﻛﺎر (ﺑﺮای ﻣﺜﺎل اﻧﺠﺎم ﺑﺮرﺳﻴﻬﺎ در ﻣﺤﻞ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﻳـﺎ در ﻣﺆﺳـﺴﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ) و ﺑﺮرﺳﻴﻬﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

.

ت-۹- در ﭘﻴﻮﺳﺖ اﻳﻦ اﺳﺘﺎﻧﺪارد، ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻳﻲ از ﻣﻼﺣﻈﺎﺗﻲ ﻛﻪ در ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد، درج ﺷﺪه اﺳﺖ. 

.

ت-۱۰- ﭘﺲ از ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﺑـﺎ در ﻧﻈـﺮ ﮔـﺮﻓﺘﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪه در ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺎﺗﻮﺟـﻪ ﺑـﻪ ﺿـﺮورت دﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺣﺴﺎﺑﺮس از ﻃﺮﻳﻖ اﺳﺘﻔﺎده ﺑﻬﻴﻨﻪ از ﻣﻨـﺎﺑﻊ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺗﻨﻈـﻴﻢ ﺷـﻮد. ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻔﺼﻴﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ً ﻟﺰوﻣﺎ دو اﻗﺪام ﻣﺠﺰا ﻳﺎ ﻣﺘﻮاﻟﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ زﻳﺮا ﺗﻐﻴﻴﺮ در ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻐﻴﻴـﺮ در دﻳﮕﺮی ﺷﻮد.

.

ﻣﻼﺣﻈﺎت ﺧﺎص در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ 

ت-۱۱- در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ، ﻛﻞ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻚ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻮﭼﻚ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد. ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺴﻴﺎری از واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠـﺎری ﻛﻮﭼـﻚ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻜﺎری ﻳﻚ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ اﻧﺠﺎم ﻣﻲﺷﻮد. در ﻳﻚ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ، اﻳﺠﺎد ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ و ارﺗﺒﺎط ﺑﻴﻦ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺳﺎدهﺗﺮ اﺳﺖ. ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ، ﻛﺎری ﭘﻴﭽﻴﺪه و زﻣﺎنﺑﺮ ﻧﻴﺴﺖ و ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻪ اﻧﺪازه واﺣﺪ ﺗﺠﺎری، ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ ﻛﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و اﻧﺪازه ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﻳﻚ ﻳﺎدداﺷﺖ ﺧﻼﺻـﻪ ﺗﻬﻴـﻪ ﺷـﺪه در زﻣﺎن ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻗﺒﻠﻲ (ﺑﺮاﺳﺎس ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎرﺑﺮﮔﻬـﺎ و ﻧﻜـﺎت ﻣﻬـﻢ ﻣـﺸﺨﺺ ﺷﺪه) ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺬاﻛﺮات اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺎﻟﻚ، ﺑﻪروز ﻣـﻲﺷـﻮد، ﭼﻨﺎﻧﭽـﻪ ﻣﻮﺿـﻮﻋﺎت اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه در ﺑﻨﺪ ۸ را ﭘﻮﺷﺶ دﻫﺪ، ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻃـﺮح ﻛﻠـﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣـﺪون ﺑﺮای ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺟﺎری اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد.

-

ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ (رک: ﺑﻨﺪ ۹) 

ت-۱۲- ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺗﻔﺼﻴﻠﻲﺗﺮ از ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﺳـﺖ زﻳـﺮا درﺑﺮﮔﻴﺮﻧـﺪه ﻣﺎﻫﻴـﺖ، زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﺟﺮا ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺰﺑﻮر در ﺟﺮﻳﺎن اﻧﺠﺎم ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺑﺨﺸﻲ از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرت ﻣﻲﮔﻴﺮد. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی روﺷـﻬﺎی ارزﻳـﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ در اﺑﺘﺪای ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﻧﺠﺎم ﻣﻲﺷﻮد. ﺑﺎ اﻳﻦﺣﺎل، ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣـﺎنﺑﻨـﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻻزم، ﺑﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺣﺎﺻـﻞ از اﺟـﺮای روﺷـﻬﺎی ارزﻳـﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ، ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد.

-  

ﺗﻐﻴﻴﺮات ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی در ﺟﺮﻳﺎن اﻧﺠﺎم ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ (رک: ﺑﻨﺪ ۱۰) 

ت-۱۳- در ﻧﺘﻴﺠﻪ وﻗﻮع روﻳﺪادﻫﺎی ﻏﻴﺮﻣﻨﺘﻈﺮه، ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﺮاﻳﻂ، ﻳـﺎ ﺷـﻮاﻫﺪ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺣﺎﺻـﻞ ازاﺟﺮای روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺿﺮورت ﻳﺎﺑﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮس، ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و در ﻧﺘﻴﺠﻪ، ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎنﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴـﺰان روﺷـﻬﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻻزم را، ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﺗﺠﺪﻳﺪﻧﻈﺮ در ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮﻫﺎ، ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻛﻨﺪ. اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ اﺗﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﻛﻪ اﻃﻼﻋﺎت ﺟﺪﻳﺪ ﻛﺴﺐ ﺷـﺪه ﺗﻮﺳـﻂ ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﺑـﺎ اﻃﻼﻋـﺎﺗﻲ ﻛـﻪ ﻫﻨﮕـﺎم ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، در اﺧﺘﻴﺎر وی ﺑﻮده اﺳﺖ ﺗﻔﺎوت ﺑﺎ اﻫﻤﻴﺘﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ..

ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﺷﻮاﻫﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺣﺎﺻﻞ از اﺟﺮای آزﻣﻮﻧﻬﺎی ﻣﺤﺘﻮا ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺷـﻮاﻫﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺣﺎﺻﻞ از اﺟﺮای آزﻣﻮن ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎ، ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎﺷﺪ. 

-

ﻫﺪاﻳﺖ، ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ (رک: ﺑﻨﺪ ۱۱) 

ت-۱۴- ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان ﻫﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎرآﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻮاﻣﻞ زﻳﺎدی ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد از ﺟﻤﻠﻪ:

• اﻧﺪازه و ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری؛  اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰  

• ﺣﻮزه ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ؛ 

• ﺧﻄﺮﻫﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺷﺪه ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺎاﻫﻤﻴـﺖ (ﺑـﺮای ﻣﺜـﺎل، اﻓـﺰاﻳﺶ ﺧﻄـﺮ ﺗﺤﺮﻳـﻒ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ در ﻳﻚ ﺣﻮزه ﺧﺎص از ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﻌﻤﻮ ًﻻ ﻣـﺴﺘﻠﺰم اﻓـﺰاﻳﺶ ﻣﻴـﺰان و ﺑـﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮدن ﻫﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﺗﻔـﺼﻴﻠﻲﺗـﺮ ﻛـﺎر آﻧﻬﺎ اﺳﺖ)

• ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ و ﺻﻼﺣﻴﺖ ﻫﺮ ﻳﻚ از اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ. 

اﺳﺘﺎﻧﺪارد ۲۲۰، رﻫﻨﻤﻮدﻫﺎی ﺑﻴـﺸﺘﺮی را در ﻣـﻮرد ﻫـﺪاﻳﺖ، ﺳﺮﭘﺮﺳـﺘﻲ و ﺑﺮرﺳـﻲ ﻛـﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اراﺋﻪ ﻣﻲدﻫﺪ

  .

ﻣﻼﺣﻈﺎت ﺧﺎص در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ 

ت-۱۵- ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﻮد، ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺮﺑـﻮط ﺑـﻪ ﻫﺪاﻳﺖ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر آﻧﻬﺎ ﻣﻮرد ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷـﺖ. در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮاردی، ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺴﺌﻮل ﻛﺎر، ﻫﻤﻪ ﺟﻨﺒﻪ ً ﻫﺎی ﻛﺎر را ﺷﺨﺼﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﺪ و از ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﻬﻢ آﮔﺎه مﻲﺷﻮد. زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻳﻚ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ اﻧﺠـﺎم ﻣﻲﺷﻮد، دﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﻋﻴﻨﻲ درﺑﺎره ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮدن ﻗﻀﺎوﺗﻬﺎی اﻧﺠﺎم ﺷـﺪه، ﻣـﺸﻜﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﭼﻨﺎﻧﭽـﻪ ﻣﻮﺿـﻮﻋﺎت ﺑـﺴﻴﺎر ﭘﻴﭽﻴـﺪه و ﻏﻴﺮﻋـﺎدی وﺟـﻮد داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ و ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد، ﻣﺸﺎوره ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﺎن ﻣﺠـﺮب ﻳـﺎ ﻣﺮاﺟـﻊ ﺣﺮﻓﻪای ذﻳﺼﻼح ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد. 

-

ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی (رک: ﺑﻨﺪ ۱۲) 

ت-۱۶- ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺳـﺎﺑﻘﻪای از ﺗـﺼﻤﻴﻤﺎت ﻣﻬﻤـﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﺑـﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺻﺤﻴﺢ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و اﻃﻼعرﺳﺎﻧﻲ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺿﺮوری اﺳﺖ. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻃﺮح ﻛﻠـﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺑـﻪ شکل یادداﺷﺘﻲ ﺣﺎوی ﺗﺼﻤﻴمات ﻣﻬﻢ درﺧﺼﻮص داﻣﻨـﻪ، زﻣـﺎنﺑﻨـﺪی و ﻧﺤـﻮه اﻧﺠـﺎم ﻛـﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺧﻼﺻﻪ ﻛﻨﺪ.

-

ت-۱۷- ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺳﺎﺑﻘﻪای از ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨـﺪی اﺟـﺮا و ﻣﻴـﺰان روﺷـﻬﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺷﺪه ﺑﺮای ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ و روﺷـﻬﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻻزم در ﺳـﻄﺢ ادﻋﺎﻫـﺎ در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﺧﻄﺮﻫﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺷـﺪه اﺳـﺖ. ﻣـﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ ﺑﻌﻨـﻮان ﺳـﺎﺑﻘﻪای از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺻﺤﻴﺢ روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﻜﺎن ﺑﺮرﺳﻲ و ﺗﺼﻮﻳﺐ آﻧﻬﺎ را ﻗﺒﻞ از اﺟﺮا ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﻲﺳـﺎزد. ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ از ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪﻫـﺎی اﺳـﺘﺎﻧﺪارد ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻳـﺎ ﭼﻚﻟﻴﺴﺘﻬﺎی ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺎر ﻛﻪ ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ وﻳﮋﮔﻴﻬﺎی ﻳﻚ ﻛـﺎر ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺧـﺎص ﺗﻌـﺪﻳﻞ ﻣﻲﺷﻮد، اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﺪ.

-

ت-۱۸- ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﻬﻢ در ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﺠـﺎد ﺗﻐﻴﻴـﺮ در ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻲﺷﻮد، دﻻﻳﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﻬﻢ و ﭘﺬﻳﺮش ﻃﺮح ﻛﻠﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻣﻲﻛﻨﺪ. اﻳﻦ ﺳـﺎﺑﻘﻪ ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ ﺑﺮﺧـﻮرد ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﻬﻢ رخ داده در ﺟﺮﻳﺎن اﻧﺠﺎم ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﻣﻨﻌﻜﺲ ﻣﻲﻛﻨﺪ.

-

ﻣﻼﺣﻈﺎت وﻳﮋه ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ 

ت-۱۹- ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ در ﺑﻨﺪ ت-۱۱ ذﻛﺮ ﺷﺪ، ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻳﻚ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ، ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻚ ﻳﺎدداﺷﺖ ﺧﻼﺻﻪ و ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻪ ﻋﻨـﻮان ﻃـﺮح ﻣـﺴﺘﻨﺪ ﺷـﺪه ﺑﻜـﺎر رود. ﺑـﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻳﺎ ﭼـﻚﻟﻴـﺴﺘﻬﺎی اﺳـﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎ ﻓﺮض وﺟﻮد ﺣﺪاﻗﻞ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﻣﺮﺑﻮط ( ً ﻛﻪ اﺣﺘﻤـﺎﻻ در واﺣـﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری ﻛﻮﭼﻚ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ) ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد ﺑﻪ ﺷﺮﻃﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﻳﻂ ﻛﺎر (ﺷﺎﻣﻞ ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ) ﺗﻌﺪﻳﻞ ﺷﻮد. (رک: ﺑﻨﺪ ت-۱۷) 

-

ﻣﻼﺣﻈﺎت اﺿﺎﻓﻲ در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻴﻬﺎی ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ (رک: ﺑﻨﺪ ۱۳) 

ت-۲۰- ﻫﺪف ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ و ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻴﻬﺎی ﺑﻌﺪی، ﻣﺸﺎﺑﻪ اﺳﺖ. از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ، در ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻌﺪی، ﺑﺮای اﻧﺠﺎم اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی ﻓﺎﻗﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻲ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری اﺳـﺖ، ﻣﻤﻜـﻦ اﺳـﺖ ﮔـﺴﺘﺮش ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰی را ﺿﺮوری ﺗﺸﺨﻴﺺ دﻫـﺪ. در ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨـﺴﺘﻴﻦ، ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮارد زﻳﺮ را ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار دﻫﺪ:

• ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻗﺒﻠﻲ (ﻣﮕﺮ در ﻣﻮاردی ﻛﻪ ﻗﺎﻧﻮن ﻳﺎ ﻣﻘﺮرات ﻣﻨﻊ ﻛﺮده اﺳﺖ) ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل، ﺑﺮای ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎرﺑﺮﮔﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻗﺒﻠﻲ.

• ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬـﻢ ﻣﻄـﺮح ﺷـﺪه ﺑـﺎ ﻣـﺪﻳﺮﻳﺖ (ﺷـﺎﻣﻞ ﺑﻜـﺎرﮔﻴﺮی اﺳـﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺪاری ﻳﺎ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ)، اﻃﻼعرﺳﺎﻧﻲ اﻳﻦ ﻣﻮﺿـﻮﻋﺎت ﺑـﻪ ارﻛـﺎن راﻫﺒﺮی واﺣﺪ ﺗﺠﺎری و ﺗﺄﺛﻴﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺑﺮ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

• روﺷــﻬﺎی ﺣــﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻻزم ﺑــﺮای ﻛــﺴﺐ ﺷــﻮاﻫﺪ ﺣــﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛــﺎﻓﻲ و ﻣﻨﺎﺳــﺐ درﺧﺼﻮص ﻣﺎﻧﺪهﻫﺎی اول دوره.

• ﺳﺎﻳﺮ روﺷﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺳﻴـﺴﺘﻢ ﻛﻨﺘـﺮل ﻛﻴﻔﻴـﺖ ﻣﺆﺳـﺴﻪ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑـﺮای ﻛﺎرﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ اﻟﺰاﻣﻲ اﺳﺖ (ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻣﺆﺳﺴﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺮرﺳﻲ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﻗﺒـﻞ از اﺟـﺮای روﺷـﻬﺎی ﻣﻬﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻳﺎ ﺑﺮرﺳﻲ ﮔﺰارﺷﻬﺎ را ﻗﺒﻞ از ﺻﺪور آﻧﻬـﺎ ﺗﻮﺳـﻂ ﻳﻜـﻲ دﻳﮕـﺮ از ﺷﺮﻛﺎی ﻣﺆﺳﺴﻪ، اﻟﺰاﻣﻲ ﻛﻨﺪ)

.

ﭘﻴﻮﺳﺖ (رک: ﺑﻨﺪﻫﺎی ۷ و ۸ و ﺑﻨﺪﻫﺎی ت-۸ ﺗﺎ ت-۱۱)  

ﻣﻼﺣﻈﺎت ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ  

در اﻳﻦ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﻣﺜﺎﻟﻬﺎﻳﻲ از ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻲ اراﺋﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺴﺎﺑﺮس ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در ﺗﺪوﻳﻦ ﻃﺮح ﻛﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار دﻫﺪ. ﺑﺴﻴﺎری از اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺑﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻔﺼﻴﻠﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ. اﻳﻦ ﻣﺜﺎﻟﻬﺎ ﻃﻴﻒ ﮔﺴﺘﺮدهای از ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﺮﺑﻮط در ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺎرﻫـﺎی ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ را ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻲدﻫﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﺮﺧﻲ از ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت اﺷﺎره ﺷﺪه ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎﻳﺮ اﺳـﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ اﻟﺰاﻣﻲ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت در ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻛﺎرﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺼﺪاق ﻧﺪارد و این ﻓﻬﺮﺳﺖ، ﻟﺰوﻣﺎ ﻛﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.

-

وﻳﺰﮔﻴﻬﺎی ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ

• ﭼﺎرﭼﻮب ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﻃﻼﻋﺎت ﻣﺎﻟﻲ ﻣﻮرد رﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﺮاﺳﺎس آن ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪه اﺳـﺖ، ﺷﺎﻣﻞ ﺿﺮورت ﺗﻄﺒﻴﻖ آن ﺑﺎ ﻳﻚ ﭼﺎرﭼﻮب ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻣﺎﻟﻲ دﻳﮕﺮ.

• اﻟﺰاﻣﺎت ﺧﺎص ﮔﺰارﺷﮕﺮی در ﻳﻚ ﺻﻨﻌﺖ از ﻗﺒﻴﻞ ﮔﺰارﺷـﻬﺎی ﻃﺮاﺣـﻲ ﺷـﺪه ﺑـﻪ وﺳـﻴﻠﻪ اﺳﺘﻔﺎدهﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻣﻘﺮرات آن ﺻﻨﻌﺖ.

• ﮔﺴﺘﺮه ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﺷﺪه ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻌﺪاد و ﻣﻜﺎن ﺑﺨﺸﻬﺎی ﻣﻮرد رﺳﻴﺪﮔﻲ.

• ﻣﺎﻫﻴﺖ رواﺑﻂ ﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﺑﻴﻦ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری اﺻﻠﻲ و واﺣﺪﻫﺎی ﻓﺮﻋﻲ آن ﻛـﻪ ﭼﮕـﻮﻧﮕﻲ ﺗﻠﻔﻴـﻖ ﮔﺮوه را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﻛﻨﺪ.

• ﻣﻴﺰان ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ واﺣﺪﻫﺎی ﻓﺮﻋﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﺎن دﻳﮕﺮ.

• ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎی ﺗﺠﺎری ﻣﻮرد رﺳﻴﺪﮔﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮاردی ﻛﻪ ﻧﻴﺎز ﺑﻪ داﻧﺶ ﺗﺨﺼﺼﻲ دارﻧﺪ.

• واﺣﺪ ﭘﻮل ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده، ﺷﺎﻣﻞ ﺿﺮورت ﺗﺴﻌﻴﺮ واﺣـﺪ ﭘـﻮﻟﻲ اﻃﻼﻋـﺎت ﻣـﺎﻟﻲ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺷﺪه.

• وﺟﻮد اﻟﺰام ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﺮای ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻟﻲ ﺷﺮﻛﺖ اﺻـﻠﻲ ﻋـﻼوه ﺑـﺮ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻟﻲ ﺗﻠﻔﻴﻘﻲ.

• دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﺎن داﺧﻠﻲ و ﻣﻴﺰان اﺗﻜﺎ ﺑﺮ ﻛﺎر آﻧﻬﺎ.اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰  

• ﺑﺮونﺳﭙﺎری ﺧﺪﻣﺎت ﺣﺴﺎﺑﺪاری و ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻣﺎﻟﻲ و ﭼﮕـﻮﻧﮕﻲ دﺳﺘﺮﺳـﻲ ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﺑـﻪ ﺷﻮاﻫﺪی درﺧﺼﻮص ﻃﺮاﺣﻲ ﻳﺎ ﻛﺎرﻛﺮد ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎی ﺑﻜﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ آﻧﻬﺎ.

• اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر از ﺷﻮاﻫﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻛﺴﺐ ﺷﺪه در ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻴﻬﺎی ﻗﺒﻠـﻲ، ﺑـﺮای ﻣﺜـﺎل، ﺷﻮاﻫﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ روﺷﻬﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺧﻄﺮ و آزﻣﻮن ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎ.

• ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻓﻨﺎوری اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺮ روﺷﻬﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺷﺎﻣﻞ دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ دادهﻫﺎ و ﻧﺤﻮه ﺑﻜـﺎرﮔﻴﺮی ﻓﻨﻮن ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ راﻳﺎﻧﻪ.

• ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ ﻣﺤﺪوده و زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮای ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳـﻲ اﺟﻤـﺎﻟﻲ اﻃﻼﻋـﺎت ﻣـﺎﻟﻲ ﻣﻴﺎندورهای و ﺗﺄﺛﻴﺮ اﻃﻼﻋﺎت ﻛﺴﺐ ﺷﺪه ﻃﻲ اﻳﻦ ﺑﺮرﺳﻴﻬﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

• دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻛﺎرﻛﻨﺎن و دادهﻫﺎی ﺻﺎﺣﺒﻜﺎر.

.

اﻫﺪاف ﮔﺰارﺷﮕﺮی، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﺟﺮای ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و ﻣﺎﻫﻴﺖ اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ  

• ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ زﻣﺎﻧﻲ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﺑﺮای ﮔﺰارﺷﮕﺮی از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﻴﺎندورهای و ﻧﻬﺎﻳﻲ.

• ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﺟﻠﺴﺎت ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮان اﺟﺮاﻳﻲ و ارﻛﺎن راﻫﺒﺮی ﺟﻬـﺖ ﻣـﺬاﻛﺮه در ﻣـﻮرد ﻣﺎﻫﻴـﺖ، زﻣﺎن ﺑﻨﺪی اﺟﺮا و ﻣﻴﺰان ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

• ﻣﺬاﻛﺮه ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮان اﺟﺮاﻳﻲ و ارﻛﺎن راﻫﺒﺮی درﺧﺼﻮص ﻧﻮع و زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی ﮔﺰارﺷﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺻﺎدر ﺷﻮد و ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻮارد اﻃﻼعرﺳﺎﻧﻲ (ﺑﻪ ﻫﺮ دو ﺻـﻮرت ﻛﺘﺒـﻲ و ﺷـﻔﺎﻫﻲ) ﺷـﺎﻣﻞﮔﺰارش ﺣﺴﺎﺑﺮس، ﻧﺎﻣﻪ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ و اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ ﺑﻪ ارﻛﺎن راﻫﺒﺮی واﺣﺪ ﺗﺠﺎری.

• ﻣﺬاﻛﺮه ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮان اﺟﺮاﻳﻲ درﺧﺼﻮص اﻃﻼع رﺳـﺎﻧﻲ ﻣـﻮرد اﻧﺘﻈـﺎر درﺑـﺎره وﺿـﻌﻴﺖ ﻛـﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﻃﻮل اﻧﺠﺎم آن.

• ﻣﻜﺎﺗﺒﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﺎن ﺑﺨﺸﻬﺎی ﺗﺠﺎری درﺧﺼﻮص ﻧﻮع و زﻣﺎﻧﺒﻨـﺪی ﮔﺰارﺷـﻬﺎﻳﻲ ﻛـﻪ ﻗـﺮاراﺳﺖ ﺻﺎدر ﺷﻮد و ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻮارد اﻃﻼعرﺳﺎﻧﻲ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺑﺨﺸﻬﺎ.

• ﻣﺎﻫﻴﺖ و زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ ﺑﻴﻦ اﻋﻀﺎی ﺗـﻴﻢ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺷـﺎﻣﻞ ﻣﺎﻫﻴـﺖ و زﻣﺎﻧﺒﻨـﺪیﺟﻠﺴﺎت ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ و زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪه.اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۰۰  

• ﻟﺰوم اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ ﺑﻪ اﺷﺨﺎص ﺛﺎﻟﺚ، ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎی ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﺑﻪ ﻣﺮاﺟﻊ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ.

.

ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻢ، ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ و آﮔﺎﻫﻲ ﻛﺴﺐ ﺷﺪه در ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺎرﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ

• ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻄﺢ اﻫﻤﻴﺖ ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۳۲۰ و در ﺻﻮرت ﻟﺰوم:

- - o ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻄﺢ اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮای ﺑﺨﺸﻬﺎی ﺗﺠﺎری و اﻃﻼع رﺳﺎﻧﻲ آن ﺑﻪ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﺎن ﺑﺨـﺸﻬﺎ ﻃﺒﻖ اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ۶۰۰

- - o ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﺑﺨﺸﻬﺎی ﻋﻤﺪه ﮔﺮوﻫﻬﺎی ﻣﻌﺎﻣﻼت، ﻣﺎﻧﺪه ﺣﺴﺎﺑﻬﺎ و ﻣـﻮارد اﻓـﺸﺎ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ.

• ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﺣﻮزهﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در آﻧﻬﺎ ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺷﻲ از ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ، ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ.

• اﺛﺮ ﺧﻄﺮﻫﺎی ارزﻳﺎﺑﻲ ﺷﺪه ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ در ﺳﻄﺢ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻟﻲ ﺑﺮ ﻫﺪاﻳﺖ، ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ و ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

• ﻧﺤﻮه ﺗﺄﻛﻴﺪ ﺣـﺴﺎﺑﺮس ﺑـﻪ ﺗـﻴﻢ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ در ﻣـﻮرد ﺿـﺮورت اﻋﻤـﺎل ﺗﺮدﻳـﺪ ﺣﺮﻓـﻪای درﺟﻤﻊآوری و ارزﻳﺎﺑﻲ ﺷﻮاﻫﺪ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ.

• ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻴﻬﺎی ﻗﺒﻠﻲ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ارزﻳﺎﺑﻲ اﺛﺮﺑﺨﺸﻲ ﻛﺎرﻛﺮد ﻛﻨﺘﺮﻟﻬـﺎی داﺧﻠـﻲ، ﺷـﺎﻣﻞ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻒ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪه و اﻗﺪاﻣﺎت ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮای ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ آﻧﻬﺎ.

• ﺷﻮاﻫﺪی راﺟﻊﺑﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﺑﺮای ﻃﺮاﺣﻲ، اﻋﻤﺎل و ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎی داﺧﻠﻲ ﻣﻄﻠﻮب، ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی ﻣﻨﺎﺳﺐ اﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎی داﺧﻠﻲ.

• ﺗﻌﺪد ﻣﻌﺎﻣﻼت ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢﮔﻴﺮی ﺣﺴﺎﺑﺮس ﺑﺮای اﺗﻜﺎ ﺑـﻪ ﻛﻨﺘﺮﻟﻬـﺎی داﺧﻠـﻲ را ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻗﺮار داد.

• اﻫﻤﻴﺖ ﻛﻨﺘﺮﻟﻬﺎی داﺧﻠﻲ از ﻧﻈﺮ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری ﺑﺮای ﻣﻮﻓﻘﻴﺖآﻣﻴﺰ ﺑﻮدن ﻋﻤﻠﻴﺎت آن.

• ﺗﺤﻮﻻت ﺗﺠﺎری ﻣﻬﻢ ﻣﺆﺛﺮ ﺑـﺮ واﺣـﺪ ﺗﺠـﺎری، ﺷـﺎﻣﻞ ﺗﻐﻴﻴـﺮات در ﻓﻨـﺎوری اﻃﻼﻋـﺎت و ﻓﺮآﻳﻨﺪﻫﺎی ﺗﺠﺎری، ﺗﻐﻴﻴﺮات در ﻣﺪﻳﺮان اﺻﻠﻲ، و ﺗﺤﺼﻴﻞ، ادﻏﺎم و واﮔﺬاری.

• ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﻬﻢ در ﺻﻨﻌﺖ از ﻗﺒﻴﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ در ﻣﻘﺮرات ﺻﻨﻌﺖ و اﻟﺰاﻣﺎت ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﺟﺪﻳﺪ.

• ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻣﻬﻢ در ﭼﺎرﭼﻮب ﮔﺰارﺷﮕﺮی ﻣﺎﻟﻲ، از ﻗﺒﻴﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ در اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺣﺴﺎﺑﺪاری.

• دﻳﮕﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی ﻣﻬﻢ و ﻣﺮﺑﻮط، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮات در ﻣﺤﻴﻂ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ واﺣﺪ ﺗﺠﺎری.

 .

ﻣﺎﻫﻴﺖ، زﻣﺎﻧﺒﻨﺪی و ﻣﻴﺰان ﻣﻨﺎﺑﻊ

• اﻧﺘﺨﺎب اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ (و ﺣﺴﺐ ﺿـﺮورت، ﺑﺮرﺳـﻲﻛﻨﻨـﺪه ﻛﻨﺘـﺮل ﻛﻴﻔﻴـﺖ ﻛـﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ) و ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺎر ﺑﻴﻦ اﻋﻀﺎی ﺗﻴﻢ، ﺷﺎﻣﻞ واﮔﺬاری ﺣـﻮزهﻫـﺎی ﺑـﺎ ﺧﻄـﺮ ﺗﺤﺮﻳـﻒ ﺑﺎاﻫﻤﻴﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻴﻢ.

• ﺑﻮدﺟﻪﺑﻨﺪی ﻛﺎر ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﻲ، ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺨﺼﻴﺺ زﻣﺎن ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻪ ﺣـﺴﺎﺑﺮﺳﻲ ﺣـﻮزهﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺧﻄﺮ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺑﺎ اﻫﻤﻴﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. 

جهت کسب اطلاعات بیشتر با ثبت شرکت ارشیا تماس حاصل فرمایید

.

دفاتر پستی منتخب

روزنامه رسمی

رهگیری پرونده ثبت شرکت
دفاتر پستی منتخب

ثبت شرکت برای اتباع خارجی

ثبت شرکت سهامی خاص :
اطلاعیه ها و اخبار
نظرسنجی
به نظر شما مناسب ترین شرکت برای شروع فعالیت اقتصادی کدام شرکت می باشد ؟
شرکت محدود
شرکت خاص
موسسه
شرکت تعاونی
ثبت شرکت در سراسر ایران
پشتیبانی ثبت ارشیا
||کرکره برقی|ایزوگام|کفسابی