سازمان های نوآور شباهت بسیار زیادی به موجودات زنده و روبه رو رشد و نموی دارند که در شرایط مختلف با تغییرات سریع خود را با محیط متناسب ساخته و به رشدشان ادامه می دهند. این رفتار یعنی خود را در معرض تغییرات هر روزه قرار دادن و سوار شدن بر امواج نوآوری، در واقع نوعی چالش طلبی و به مبارزه طلبیدن شرایط است تا بتوان از محل حضور در تعاملات به روز بازار، یادگیری و دانش ایجاد کرده، به طوریکه باعث تغییر و رشد سازمان شود.

 

سرعت رشد دانش و تکنولوژی در دنیای امروز به نحوی است که دیگر جمع شدن در یک جلسه سالانه و اندیشیدن به افق های دور دست و برنامه ریزی کردن برای دستیابی به اهداف ۵ساله و ۲۰ ساله را مجالی نیست. امروزه دیگر سازمان های پیشرو۱ به جای ثبت برنامه های استراتژیک چند ساله به خلق ایده های روزانه می پردازند تا از خلال آنها، برای ذی نفعانشان بازارهای نوین و نیازهای جدید ایجاد کنند.

 

 

ویژگی های سازمان های نوآور

تحقیقات زیادی در زمینه ویژگی های سازمان های نوآور انجام شده که از بررسی آنها می توان گفت تقریبا سه ویژگی زیر در بیشتر آنها مشاهده می شود.

۱ تفکر فرصت طلب

این سازمان ها مدام به دنبال فرصت ها و ایده های جدید و روش های نو جهت خلق محصولات نوین در بازارهستند. روش های مرسوم را دنبال نمی کنند و به دنبال عبور از مرزهای فرضی موجود در مورد روش های تفکر و تولید ایده هستند.

۲ یادگیرندگی

سازمان های نوآور افرادی با قدرت بالا در جذب مطالب و توانایی قابل توجه در یادگیرندگی را در خود جای داده اند. افرادی که می توانند به سرعت خود را مجهز به دانش مورد نیاز کرده و از تجربیات به وجود آمده در مسیر فعالیت سازمان درس های جدید آموخته و این دانش را به سازمان منتقل کنند. سازمان های نوآور با ارتباطات زیاد با محیط پیرامونی خود همواره به دنبال بررسی و سنجش نقاط ضعف، قوت، فرصت ها و تهدیدات موجود و برنامه ریزی برای آن هستند. این سازمان ها می توانند به سرعت خود را با تغییرات محیطی پیرامون خود تطبیق داده و بهترین مدل جهت ادامه مسیر را برگزینند. به نوعی می توان گفت دارای هوش هیجانی بالایی هستند و می توانند از ارتباطات محیطی خود جهت رشد و پیشرفت بهترین و سریع ترین استفاده را کنند.

۳ پویشگرایی۲ و ممارست

سازمان های نوآور معمولا جلوتر از نیاز مشتریان خود پیش می روند. آنها با علاقه وافر و ممارست بسیار، خود به دنبال خلق و طراحی ایده بوده و منتظر ایجاد نیاز در بازار و سپس به دنبال آن رفتن نیستند. این سازمان ها نیاز را در مشتریان ایجاد می کنند.

 

 

استراتژی منطبق بر ویژگی های سازمان های نوآور

معمولا هیچ کدام از بزرگان نوآوری و ایده در دنیا در ابتدای کار خود استراتژی مدونی جهت شروع و ادامه مسیر نداشته اند. اپل، مایکروسافت، گوگل و فیس بوک همگی از ایده هایی متهورانه ولی ساده شکل گرفته اند و هیچ کدام برنامه ای برای ۵ سال آینده خود و حضور در بازارهای مالی جهانی نداشته اند. پس چه شد که آنها این گونه شدند و صد ها شرکت بزرگ دیگر با استراتژی های دقیق و مدون برای مسیرهای ۵ تا ۲۰ سال آینده خود دنباله رو این شرکت ها شدند. این سوال را می توان در مدلی پیدا کرد که یک فرد بندباز جهت انجام کارهای ماجراجویانه خود پیش می گیرد. اگر از یک بندباز بپرسید که پنج قدم جلوتر پای خود را چگونه و با چه زاویه ای روی بند خواهد گذاشت هیچ پاسخی نخواهد داد و این یعنی هیچ مدل ذهنی پیش فرضی برای طی کردن مسیر وجود ندارد. تنها چیزی که برای یک بندباز مهم است و روشن، طی کردن مسیر به سلامت و رسیدن به انتهای بند یعنی هدف است.

سازمان های نوآور محیطی بسیار شبیه به محیط بندبازها دارند. آنها دائما در تلاطم سقوط یا ماندن در بازار هستند، زیرا کوچک ترین تصمیم اشتباه آنها را از چرخه رقابت در بازار حذف کرده و باعث سقوط در عرصه شرکت های دنباله رو یا حذف کامل از بازار خواهد شد. به عنوان مثال می توان از شرکت موبایل سازی نوکیا نام برد که با توجه به در اختیار داشتن بازار ۷۵ درصدی گوشی موبایل در دنیا با یک تصمیم اشتباه و عدم ورود به بازار گوشی های هوشمند از عرصه رقابت حذف و مجبور به واگذاری شرکت به مایکروسافت شد.

اما شرکت های نوآور چگونه می توانند در مسیر بند پیش روی خود گام بردارند و روی آن باقی بمانند؟ آنچه یک بندباز را در طی مسیر یاری می کند چوبی است که در دست می گیرد و تجربیاتی که اندوخته است. هرچه این چوب در دستان وی متعادل تر و متناسب تر باشد و هر چه دانسته ها و یادگیری های او در برخورد با حالت های مختلف در این راه بیشتر باشد آسوده تر مسیر را می پیماید. این چوب دستی به بندباز قدرت حفظ تعادل در حرکت را می دهد و استفاده بهینه از آن، تمرکز و اعتماد به نفس وی را زیادتر می کند.

یک بندباز هیچ گاه به مسیر زیر پایش نمی نگرد و همیشه متهورانه چشم به هدف خود دارد، آنچه در ذهنش با آن درگیر است لحظه ای است که پای خود را روی بند گذاشته و باید به فکر بهترین حرکت در آن لحظه باشد زیرا برنامه ریزی برای گام های بعدی ممکن است باعث سقوط وی شود.

حال اگر بند را مسیر حرکت و انتهای آن را هدف سازمان فرض کنیم، چوب دستی بندباز داده ها، اطلاعات، دانسته ها و نهایتا هوشمندی تجاری سازمان در نظر گرفته می شود. یک سازمان نوآور با جمع آوری، تحلیل و آنالیز و نتیجه گیری سریع از این عوامل و اتفاقات پیرامونی می تواند در لحظه بهترین تصمیم را گرفته و با اطمینان بیشتری پای خود را روی بند رقابت قرار دهد.

سازمان های نوآور جدای از ویژگی های درونی و اتکا به افراد خلاق و نوآور خود باید از چنان هوش اجتماعی و تجاری برخوردار باشند که بتوانند حرکات و نیازهای آتی سازمان را پیش بینی کرده و جلوتر از آن اقدام کنند. پویشگری و ممارست در این مسیر می تواند همیشه آنها را در عرصه پیش روی در بازار حفظ کند. لحظاتی که سازمان های دنباله رو در طی اتفاقات و جریانات روزمره بازار و منطبق بر استراتژی های تدوین شده ماقبل خود به دنبال پیگیری آن و اقدام جهت بهتر اجرایی شدن آن استراتژی ها جهت حرکت در مسیر ترسیم شده سالیان آتی هستند، یک سازمان نوآور باید بتواند در لحظه به تناسب تحلیل خود از اطلاعات به دست آمده و پیش بینی اتفاقات، گام بعدی را در مسیر حرکت خود عوض کرده یا بهترین تصمیم را جهت ادامه مسیر بگیرد.

بندبازها حرکات خود را معمولا برای عکس العمل ها طراحی می کنند، زیرا اگر حس کنند بند به سمت چپ منحرف شده سعی در حفظ تعادل خود به وسیله چوب دستی کرده و چون هوشمندی و یادگیری آنها به ایشان آموخته است که این حفظ تعادل منجر به بازگشت بند به مسیر اصلی و احتمالا اندکی انحراف به راست خواهد شد، گام بعدی را در مسیر مخالف تنظیم می کنند و همه این تصمیمات در لحظاتی کوتاه گرفته می شود.

در بحران های بازار معمولا شرکت های دنباله رو در مسیر جمع حرکت کرده و شرایط را منطبق با استراتژی های خود می کنند در صورتی که یک سازمان نوآور در لحظه تصمیم گرفته و ممکن است در خیلی از موارد تصمیمی خلاف حرکت جمع گرفته و استراتژی خود را منطبق بر وقایع موجود وضع کند.

از دیگر روی سازمان های نوآوری که رهبری بازار را نیز در دست می گیرند به فکر روش های جدید طی کردن آن نیز هستند تا جذابیتش را برای مشتریان بیشتر کنند. روش هایی که به ذهن مشتری هم نمی رسد یا مشتری انتظار دیدن یا لذت بردن از آن را ندارد اما با ایجاد آن به آن وابسته شده و نیاز به آن را حس می کند. مانند بندبازی که وقتی مسیر را با دوچرخه طی می کند قطعا مشتری های بیشتری را جهت تماشا به خود جذب می کند و این مفهوم غایی پیشروی در بازار است.

زمانی حد نهایی انتظار از تلفن های همراه، ارسال پیامک بود اما شرکت های پیشرو و نوآور در بازار بودند که نشان دادند می توان یک گوشی ساده را با امکاناتی بی پایان همراه کرد که زندگی روزمره را دچار تغییر بسیار کند.

به عنوان جمع بندی می توان گفت معمولا در مورد شرکت های نوآور و پیشرو برنامه ریزی روی مسیر سال های آتی جهت تولید محصول امروز به نتیجه نخواهد رسید. هیچ یک از این سازمان ها در عرصه جهانی احتمالا دغدغه امروزشان تفکر در مورد بهبود امکانات محصولات فعلی نیست، چرا که این وظیفه امروزه کاری است که شرکت های دنباله رو در پی آنند.

امروزه شرکت های نوآور به دنبال یافتن بهترین راهکار برای باقی ماندن روی بند رقابت در همین لحظه هستند درحالی که هدف بلندمدت خود را در انتهای بند می نگرند. شرکت های نوآور پیشرو به دنبال خلق نیازهای آتی جهت اجرای بعدی نمایش بندبازی هستند، چیزی که مشتریان آنها انتظار آن را نداشته باشند و با دیدن آن به وجد آیند. اما معمولا برای همان نوآوری غیرقابل انتظار نیز ایده طولانی مدتی نخواهند داشت و فقط آن را عرضه کرده و در مسیر حرکت روی بند تعادلش را حفظ می کنند تا بتوانند به هدف خود دست یابند.

 

جهت کسب اطلاعات بیشتر و مشاوره جهت امور ثبت شرکت به سایت www.arshiyagroup.irr مراجعه نمایید و یا با ایمیل info@arshiyagroup.ir تماس حاصل فرمایید .